เสิ่นอี๋ใจสะดุ้ง พอเห็นธนูก็รู้ว่าเป็นแสงตะวันอุ่น!
คนตรงหน้าตกอยู่ในความโกลาหล
“อ๊า—พี่เวย! พี่เวย!”
“พวกมันมีพวก!”
“รีบถอย!”
“ฆ่าผู้หญิงคนนี้ก่อน!”
ท่ามกลางความแตกตื่นของทุกคน เสิ่นอี๋พุ่งเข้าไปหาผู้หญิงที่กำลังกอดหนีวหนีวอยู่
ทันทีที่งูเล็กสีทองปรากฏขึ้นบนข้อมือ เขี้ยวคมก็ช่วยกัดเชือกที่มัดเธอไว้จนขาด
“จังหวะนี้แหละ! เสี่ยวฮวา!” เธอส่งสัญญาณหาแมวลายตัวน้อยในใจ
“เมี้ยว—”
ร่างเงาพุ่งเข้าโจมตี กรงเล็บเงามืดของแมวลายตัวน้อยตัดคอผู้หญิงที่กำลังกอดหนีวหนีวอยู่
เลือดร้อนฉีดพุ่ง เสิ่นอี๋รับหนีวหนีวไว้ได้อย่างมั่นคง แต่กลับถูกผู้หญิงอีกคนที่คิดจะแย่งรถบ้านของเธอเข้ามาพัวพัน
เสิ่นอี๋เผลอยิงลูกแก้วน้ำแข็งตามความเคยชิน ก่อนจะนึกได้ว่าสายรัดไม่อยู่แล้ว ระหว่างยื้อยุดกันก็มีเสียง “ปุ” ดังขึ้น ขมับของผู้หญิงคนนั้นปรากฏรูเลือด
เธอเบิกตากว้าง ก่อนจะล้มลงไปทั้งยืน
“ให้ตายสิ แกตายซะ!” อีกด้านหนึ่ง ไอ้ร้อยตันลุกพรวดขึ้นมา สลัดชายผมเหลืองสองคนที่กดตัวเขาไว้ออก
“เมี้ยว—”
แมวลายตัวน้อยราวกับอวตารของแมวปีศาจกระหายเลือด โผล่พรวดเข้าโจมตีอย่างไร้ร่องรอยจนยากจะป้องกัน กรงเล็บคมกริบของมันตัดคอคนได้อย่างง่ายดาย