หลังจากเสิ่นอี๋กับเพื่อนร่วมทีมปรึกษาแผนการรบกันเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็ลงมือทำลูกไฟขว้างปาชุดหนึ่งตามคำแนะนำของหลิงเฟิง
ทุกคนไปหาผ้าขาด ๆ จากโรงงานร้างใกล้ ๆ มาฉีกเป็นชิ้น จุ่มให้ชุ่มด้วยน้ำมันเบนซินที่สูบออกมาจากถังน้ำมันของรถร้าง แล้วมัดห่อให้แน่นเป็นก้อนกลม ลูกไฟก็เป็นอันเสร็จ
จากนั้นก็หาหญ้ารกกับกระดาษลังเก่ามากองไว้ด้านหน้า ทำเป็นแนวป้องกันเพื่อความปลอดภัย
ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว
หลังจากระดมโจมตีด้วยเปลวไฟ ต้นไอวี่ก็ถูกเผาจนดำเกรียม ไม่อาจโต้กลับได้ เหลือเพียงรากที่ยังเคลื่อนไหวได้กับเถาวัลย์อีกเล็กน้อย มันรีบหนีหายไปอย่างรวดเร็ว
ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก
พวกเขาเข้าไปในตึกเล็ก เห็นห้องเครื่องจักร แล้วไม่นานก็พบทางเข้าห้องลับใต้ดิน
ทางเข้านั้นเก่าคร่ำคร่า ดูเหมือนผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน
“แสงตะวันอุ่นกับหลิงเฟิงเฝ้าอยู่ข้างบน ส่วนฉันกับไอ้ร้อยตันจะลงไปดู”
แสงตะวันอุ่นมองทางเข้าที่มืดสนิทด้วยความไม่วางใจอยู่บ้าง “อาจิ่ว ข้างล่างมืดมาก คุณพาหนีวหนีวลงไปด้วยไม่ได้หรอก ฉันกับไอ้ร้อยตันลงไปดูเองดีกว่า”