ไอ้ร้อยตันพึมพำเสียงเบา “ให้ตายสิ หมาป่าพวกนี้ฉลาดเกินไปแล้วไหม? มีรถตั้งสามคัน ทำไมมันถึงเลือกโจมตีแต่คันที่มีคนอยู่ล่ะ?”
แสงตะวันอุ่นตอบว่า “ประสาทรับกลิ่นของหมาป่าไวมาก พวกมันตามหาตำแหน่งเหยื่อด้วยกลิ่นได้จากระยะสองกิโลเมตรเลยนะ!”
เสิ่นอี๋ขมวดคิ้วพูดว่า “นี่ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด หมาป่าตามรอยเหยื่อได้เป็นวันเป็นคืน ถ้าพวกมันเฝ้าอยู่จนถึงเช้า ถนนของเราก็จบเห่แน่…”
เจียงเสี่ยวฉู่รู้สึกผิดอยู่บ้าง “โทษฉันเอง… ถ้าฉันไม่รีบร้อนทำไส้กรอกย่าง ก็คงไม่ดึงดูดฝูงสัตว์พวกนั้นมา!”
“ตอนนี้มัวแต่โทษตัวเองไปก็ไม่มีประโยชน์ คิดหาวิธีจัดการฝูงหมาป่าข้างนอกดีกว่า” เสิ่นอี๋พูดพลางมองหน้าต่างบนหลังคารถ แล้วก็คิดแผนขึ้นมาได้
“เจียงเสี่ยวฉู่ โอกาสแก้ตัวมาถึงแล้ว!” เสิ่นอี๋ชี้ไปที่หน้าต่างบนหลังคาแล้วพูด
เจียงเสี่ยวฉู่ไม่เข้าใจความหมาย “เธอหมายถึง… ให้ฉันออกไปล่อฝูงหมาป่าเหรอ?”