เหตุการณ์กะทันหันทำให้เฉินฟานและเพื่อนอีกสองสามคนตกใจสะดุ้งโหยง
แม้แต่หม่าเสี่ยวซว่ายและคนอื่น ๆ ที่มากับอู๋ตี๋ก็ไม่ได้สังเกตว่าอู๋ตี๋แอบซ่อนกระบองไว้กับตัว
อู๋ตี๋ลงมือโดยไม่ทันตั้งตัว จ้าวหลงฉีหลบไม่พ้น หัวไหล่โดนกระบองเข้าเต็ม ๆ
ร่างทั้งหมดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด และพลันเดือดดาลขึ้นมา
“เหี้ย ฉันฆ่านายแน่”
พูดจบก็พุ่งเข้าไปยกมือจับกระบองในมืออู๋ตี๋ ทั้งสองคนฟาดกันไปมาอยู่ตรงนั้นพริบตาเดียว
“พวกนายหยุดเถอะนะ”
ซูฉิงร้อนรนจนแทบกระโดดอยู่ข้าง ๆ
เพราะจุดที่ทั้งสองคนทะเลาะกันนั้นอยู่หน้าหอพักหญิงนั่นเอง
แค่ประเดี๋ยวเดียวก็ดึงดูดความสนใจของนักศึกษาหญิงที่เดินผ่านไปมามากมาย
กระทั่งบนหอพัก มีนักศึกษาหญิงไม่น้อยวิ่งออกมาจากห้อง ไปยืนชี้ไม้ชี้มือดูความครึกครื้นอยู่บนระเบียง
ถึงอู๋ตี๋จะเป็นฝ่ายลงมือก่อน แต่รูปร่างผอมบางของเขาเทียบกับจ้าวหลงฉีที่ตัวใหญ่กำยำแล้วต่างกันมากเกินไป
ไม่นานอู๋ตี๋ก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
“เชี่ย”
พอเห็นอู๋ตี๋เสียเปรียบ ซุนเฮ่า หม่าเสี่ยวซว่าย และหานซวี่ก็ร้องจะพุ่งเข้าไป
ทว่าเฉินฟานกลับยื่นมือขวางทั้งสามคนไว้
“อย่าพลุ่งพล่านไป ถ้าพวกเราทั้งหมดเข้าไปด้วยเรื่องจะลุกลามใหญ่โต ถึงตอนนั้นทางมหาวิทยาลัยต้องลงโทษแน่”
“แล้วจะเอาอย่างไงล่ะ จะยืนดูหัวหน้าโดนซ้อมเรอะ”
ซุนเฮ่าจ้องเขม็งใส่เฉินฟาน ราวกับผิดหวังกับปฏิกิริยาของเฉินฟาน
แต่เฉินฟานกลับเอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวพวกนายรั้งอู๋ตี๋ไว้ แล้วลากเขากลับหอพัก”