"นุ่มจัง..."
เฉินฟานขอสาบานเลย
ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจแน่นอน
มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของผู้ชายล้วน ๆ
เขาเห็นสีหน้าของสวีชิวฉือตรงหน้าเปลี่ยนจากตกใจเป็นเขินอายอย่างชัดเจน
"ขอโทษนะ ผม..."
เฉินฟานกำลังจะอธิบาย แต่สวีชิวฉือก็พลิกตัวลงจากตัวเขาแล้ว
เด็กสาวพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่กลับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ อีกครั้ง
"คุณไม่เป็นไรนะ?"
เฉินฟานไม่สนใจความเจ็บของตัวเอง รีบพลิกตัวลุกขึ้น เอื้อมมือไปประคองสวีชิวฉือ
"คุณ..."
"อยู่นั่น!"
เสียงตะโกนเกรี้ยวกราดขัดจังหวะคำพูดของเฉินฟาน เขาเงยหน้ามองไปทางฝั่งตรงข้ามของลานสเก็ต
ก็เห็นคนสองคนเดินออกมาจากประตูทางเข้าฝั่งนั้น
เฮ้ย! นั่นมันไอ้หนุ่มอาดิดาสนี่!
เฉินฟานตะลึงงัน ไม่คิดเลยว่าจะมาเจออีกฝ่ายที่นี่
"ยังมัวยืนอึ้งทำไม? รีบไปเร็ว!"
สวีชิวฉือตะโกนอย่างร้อนรน เฉินฟานถึงได้สติ
เข้าใจแล้วว่าก่อนหน้านี้สวีชิวฉือกำลังถูกไอ้หนุ่มอาดิดาสไล่ตาม ก็เลยวิ่งหนีแบบไม่ดูทิศทางจนมาชนเข้ากับเขา
เพิ่งวิ่งออกไปได้ไม่กี่ก้าว สวีชิวฉือก็หยุดลงอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด คิ้วขมวดแน่น
ในดวงตาสวยมีประกายน้ำตาคลอแวววาว
เฉินฟานรีบนั่งยองลง ดึงปลายขากางเกงของอีกฝ่ายขึ้น
"บวมขนาดนี้เลยเหรอ?"
เฉินฟานประหลาดใจเล็กน้อย คงจะเป็นตอนที่ชนกันทำให้ข้อเท้าสวีชิวฉือพลิก
"ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล ยังพอทนไหวไหม?"
พูดพลางเฉินฟานก็ประคองอีกฝ่ายเตรียมจะออกไป