ผู้หญิงลุกขึ้นโบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟ
“ปกติฉันไม่ได้อยู่ที่ร้านเน็ตบ่อย ๆ ถ้าเธอจะหาฉัน ให้พนักงานเคาน์เตอร์โทรหาฉันก็ได้”
พูดพลางหยิบบัตรธนาคารออกมารูดจ่ายเงิน
“ฉันยังมีธุระ ไปก่อนนะ”
“ผมไปส่งนะครับ”
ทั้งสองเดินออกจากร้านกาแฟพร้อมกัน ผู้หญิงขับรถมาสด้าสีแดงมา
ขณะเปิดประตูรถเตรียมขึ้น เธอก็หันมามองเฉินฟาน
“ลืมถามเลย น้องชายคนนี้ชื่ออะไรนะ”
“เฉินฟาน เฉินที่ประกอบจากอักษรหูกับตะวันออก ฟานจากคำว่าปุถุชน” เฉินฟานตอบพร้อมรอยยิ้ม
ผู้หญิงพยักหน้า กระเซ้าขึ้นมาหนึ่งครั้ง
“อายุเท่านี้ แต่ความคิดและประสบการณ์แบบนี้ ไม่เหมือนคนธรรมดาเลยสักนิด”
“ฉันแซ่ถัง”
“สวัสดีครับ พี่ถัง”
ดูเหมือนคำว่าพี่ถังของเฉินฟานจะทำให้เธอขบขัน
ผู้หญิงยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก
“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น ต่อไปเรียกฉันว้าถังก็ได้”
“ไปก่อนนะ ฉันรอฟังข่าวดีจากเธอ”
เมื่อมองผู้หญิงขับรถออกไป เฉินฟานก็เก็บรอยยิ้มบนใบหน้า จมอยู่กับความลังเล
“สรุปจะรับมาทำไหมนะ”
“ภายในหนึ่งอาทิตย์ต้องหาเงินสองแสน…”
และสองแสนนั่นก็เป็นแค่ค่าดำเนินการรับร้านเน็ตมาเท่านั้น พอได้ร้านมาแล้วตัวเองยังต้องตกแต่งผังและสไตล์ของร้านเน็ตใหม่ทั้งหมด
แถมยังมีค่าไฟ ค่าซ่อมบำรุงอุปกรณ์ และค่าเช่าอีก…
รวม ๆ แล้ว ตัวเองอยากได้ร้านเน็ตนี้ อย่างน้อยต้องเตรียมสามแสน
แต่ตอนนี้เฉินฟานมีเงินแค่ห้าหมื่น