พออู๋ตี๋กลับถึงห้องพัก เฉินฟานก็เข้าใจที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมดในที่สุด
ที่แท้งานเลี้ยงเย็นนี้ หม่าเสี่ยวซว่ายกับลัวเหวินเจี๋ยต่างก็ถูกใจสาวจากห้องพักของอีกฝ่ายพร้อมกัน
ทั้งสองแอบแข่งขันกันลึก ๆ มีท่าทีว่าต้องการชิงไหวชิงพริบกันพอสมควร
เฉินฟานอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
"สาวที่พวกเขาเล็งไว้สวยมากเลยเหรอ?"
อู๋ตี๋ยิ้ม
"จะให้อธิบายยังไงดี"
"มีผู้หญิงประเภทหนึ่งที่หน้าตาอาจจะไม่ได้สวยที่สุด แต่เธอกลับมีเสน่ห์พิเศษที่ทำให้ผู้ชายเห็นแล้วเกิดความรู้สึกอยากปกป้องอย่างรุนแรง..."
อู๋ตี๋ไม่ได้ตอบคำถามของเฉินฟานโดยตรง แต่เฉินฟานก็เข้าใจความหมายของอู๋ตี๋ดี
"พอพูดขนาดนี้ ฉันกลับสนใจสาวคนนั้นขึ้นมาเลย"
อู๋ตี๋หัวเราะหึ ๆ: "เชื่อฉันเถอะ คุณภาพสาวจากห้องกิจกรรมร่วมนี้ดีระดับเทพเลย ดูท่าพี่สวีชิวฉือจะตั้งใจจริงกับเรื่องของพวกเราจริง ๆ"
ตอนนั้นหม่าเสี่ยวซว่ายกลับมาพอดี เฉินฟานเดินเข้าไปถามพร้อมรอยยิ้ม
"คราวนี้เล่นจริงแล้วใช่ไหม?"
หม่าเสี่ยวซว่ายพยักหน้า "รักแรกพบเลย ชาตินี้ผมจะไม่ขอแต่งกับใครนอกจากเธอ!"
"อย่าพูดให้มันเกินไปนัก" เฉินฟานบ่นแซวประโยคหนึ่ง
แต่หม่าเสี่ยวซว่ายกลับส่ายหน้าอย่างจริงจัง แสดงว่าตนไม่ได้ล้อเล่น
พลางมองไปทางลัวเหวินเจี๋ยที่นอนอยู่บนเตียง
"แข่งขันกันอย่างยุติธรรม แล้วแต่ฝีมือของใคร..."
ลัวเหวินเจี๋ยฟังเพลงไปพลางยกมือทำท่า OK ไปพลาง
พอปิดไฟแล้ว โทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้น