วันที่ 7 กรกฎาคม
เสียงนาฬิกาปลุกยังไม่ทันดัง เฉินฟานก็ลุกจากเตียง
สวมเสื้อผ้าเสร็จก็ออกไปล้างหน้าแปรงฟัน
พ่อขึ้นกะดึกยังไม่กลับมา ส่วนแม่ตื่นเช้ากว่าเฉินฟานอีก ตอนนี้กำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว
ล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็นั่งลงบนบันไดหน้าบ้าน มองฟ้าเหม่อลอย
พูดตามตรงนะ ถึงแม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่ตอนนี้เฉินฟานก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่ดี
แอบกลัวว่าข้อสอบเอ็นทรานซ์จะมีอะไรคลาดเคลื่อน
ถ้าข้อสอบเปลี่ยนขึ้นมาจะทำอย่างไร
ถ้าตัวเองกับรั่วฉูไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันล่ะ
“ลูกขา กินข้าวได้แล้ว”
เสียงแม่ดังออกมาจากในบ้าน ดึงสติของเฉินฟานกลับมา
เฉินฟานลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ก้น
สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“ตอนนี้คิดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”
“ลุยให้สุดตัวเลยแล้วกัน”
กลับเข้าไปในบ้าน แม่ยกบะหมี่ชามหนึ่งออกมา
ข้างบนมีไข่ดาวน้ำสองฟองกับไส้กรอกอีกหนึ่งชิ้น
เฉินฟานทั้งขำทั้งอึ้ง
ตั้งแต่เล็กจนโต ทุกครั้งที่สอบแม่จะทำให้กินบะหมี่แบบนี้ตลอด
ผ่านมาหลายปี เกือบลืมฝีมือแม่ไปแล้ว
เฉินฟานกินอย่างเอร็ดอร่อยเหมือนหิวมาก แต่แม่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าเคร่งเครียด กินอะไรไม่ลง
เห็นแบบนั้น เฉินฟานก็อดยิ้มปลอบไม่ได้
“แม่ครับ วางใจได้เลย ครั้งนี้ลูกไม่ทำให้แม่ผิดหวังแน่”
หลี่จิ่นชิวยิ้มบาง ๆ