เสียงค่อยๆ เบาลง
เพื่อนๆ รอบข้างที่กำลังสนุกสนานก็เงียบลงแล้วมองตามเสียงเพลง
เฉินฟานไม่สนใจความเปลี่ยนแปลงรอบตัว ยังคงฮัมเพลงเบาๆ ต่อไป
"ลาลาลา… ลาลาลา
ฉันไม่อยากไม่อยากโตเร็วเกินไป
ความฝันที่เคยสัญญาไว้ในตอนนั้น
ตอนนี้พวกคุณเป็นยังไงบ้าง? ฉันคิดถึงพวกคุณนะ
จะได้กลับไปสู่วันเก่าๆ อีกครั้งไหม
กลับไปสู่ฤดูร้อนหลังฝนตกวันนั้น
เราเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ พูดคุยถึงความปรารถนา
นั่งอยู่ริมทะเลที่มีสายลมพัดผ่าน
คิดถึงวันเก่า ทะนุถนอมวันนี้
ไม่อยากบอกลาวัยเยาว์
…"
เสียงของเฉินฟานทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อย บวกกับเนื้อเพลงที่เต็มไปด้วยอารมณ์
ไม่นานเพื่อนๆ หลายคนก็รู้สึกคล้อยตาม เด็กผู้หญิงบางคนถึงกับแอบปาดน้ำตา
ซูรั่วฉู่ยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ข้างหลังคือเศษข้อสอบที่โปรยปรายราวกับฝน
ตรงหน้า เฉินฟานสวมกางเกงยีนส์กับเสื้อยืดสีขาว กำลังดีดกีตาร์เบาๆ
ดูสะอาดสดใสและเต็มไปด้วยเสน่ห์เฉพาะตัว
ฟังอีกฝ่ายร้องเพลงด้วยอารมณ์ลึกซึ้งว่า "ฤดูร้อนหลังฝนตกวันนั้น เราเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ พูดคุยถึงความปรารถนา…"
ซูรั่วฉู่ก็คิดถึงคืนฝนตกเมื่อไม่กี่วันก่อนขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ
ในคืนนั้นเอง ที่เธอตอบตกลงรับรักจากเฉินฟาน
ฟังไปฟังมา ขอบตาของเธอก็แดงก่ำ
"ฉันไม่อยากไม่อยากโตเร็วเกินไป
ความฝันในตอนนั้นเป็นจริงแล้ว
เพียงแต่ว่าเธอไม่ได้อยู่ข้างกาย
ฉันคิดถึงเธอ…"
ท่อนสุดท้ายนี้เฉินฟานร้องซ้ำสองรอบ หลังร้องจบก็คืนกีตาร์ให้เพื่อนข้างตัว
เสียงปรบมือดังขึ้นรอบข้าง