ค่ำคืนนี้ ซูรั่วฉูนั่งอยู่ในห้องหนังสือพลิกดูสมุดรวบรวมข้อผิดพลาด
ในครัวด้านนอก แม่กำลังทำอาหาร
ได้ยินเสียงฟ้าร้องฟ้าแลบข้างนอก พายุฝนใกล้จะมา
ซูรั่วฉูก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเฉินฟานน่าจะยังอยู่ที่โรงเรียนคอมพิวเตอร์
เขาคงไม่พกร่มมา
แทบไม่ลังเลเลย ซูรั่วฉูคว้าเสื้อกันฝนและร่มแล้วรีบวิ่งออกไป
“แม่ หนูออกไปเดี๋ยวนะ เดี๋ยวกลับมา”
ยังไม่ทันให้แม่ตอบ ซูรั่วฉูก็ปิดประตูแล้วพุ่งตัวออกไป
หอบแฮ่ก ๆ ปั่นจักรยานมาถึงโรงเรียนคอมพิวเตอร์
เห็นไฟข้างในยังเปิดอยู่ มองผ่านหน้าต่างเห็นเงาร่างที่คุ้นตา
เหงื่อซึมอยู่บนศีรษะ ซูรั่วฉูก้มลงมองร่มในมือ
ทันใดนั้นก็กลับลังเล
เมื่อครู่ตอนตัดสินใจ แทบไม่ได้ใช้ความคิดเลย
ตอนนี้มายืนอยู่หน้าประตู เธอกลับไม่รู้จะทำอย่างไรดี
หลายวันมานี้ พอเลิกเรียนเฉินฟานก็รีบมาที่โรงเรียนคอมพิวเตอร์หงไห่เพื่อสร้างเว็บไซต์
ยุ่งจนถึงดึกดื่นทุกวัน จนไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าว
แต่ที่เขาไม่รู้ก็คือ
ซูรั่วฉูเคยแอบมาที่นี่เพื่อดูเขาถึงสองครั้ง
แต่เธอไม่ได้เข้าไป ได้แต่ยืนอยู่ข้างนอก มองลอดหน้าต่างแอบดูเงียบ ๆ
ซูรั่วฉูเห็นเฉินฟานที่แตกต่างจากที่โรงเรียนอย่างสิ้นเชิง
เขานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวยาวทั้งสิบบินว่อนไปมา กำลังใช้งานหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ซูรั่วฉูดูไม่เข้าใจเลยสักนิด
โจวหงไห่มาดูอยู่ข้าง ๆ เป็นครั้งคราว บางครั้งทั้งสองก็ถกเถียงกันอย่างดุเดือด
แต่สุดท้ายโจวหงไห่ก็เป็นฝ่ายยอมศิโรราบทุกครั้ง
ในห้วงขณะนั้น ซูรั่วฉูเหมือนจะมองเห็นเฉินฟานเปล่งประกายเจิดจ้า
วันนั้นระหว่างทางกลับบ้าน ในหัวของซูรั่วฉูก็จะลอยวนไปด้วยภาพที่เฉินฟานนั่งจดจ่ออยู่หน้าคอมพิวเตอร์