ไม่ได้สนใจท่าทีของโจวหงไห่และอีกคน สาวสวยก้าวเข้าไปตรวจสอบอย่างละเอียด แล้วลองเปิดเครื่อง
ไม่นานนัก ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มประหลาดใจ
“ซ่อมได้จริง ๆ ด้วย”
“ขอบคุณมากเลยนะ”
เฉินฟานวางไขควงลง พลางปัดฝุ่นบนแขนเสื้อเบา ๆ
“ผมแค่ช่วยดูคร่าว ๆ ให้ ถ้ามีโอกาสทีหลัง ทางที่ดีเอาไปให้ศูนย์บริการตรวจเช็กละเอียดอีกรอบนะครับ...”
“ขอบคุณจ้ะ ฉันจะทำตามนั้น”
สาวสวยปิดเครื่อง แล้วแนะนำตัวกับเฉินฟานอย่างเป็นกันเอง
“ฉันชื่อฟางหลิง เป็นคนลั่วเฉิงค่ะ”
เฉินฟานรีบตอบ “เฉินฟานครับ ก็คนลั่วเฉิงเหมือนกัน”
ฟางหลิงยิ้มบาง “ไม่นึกเลยว่าลั่วเฉิงบ้านเราจะมีมังกรซ่อนพยัคฆ์เร้น มาวันนี้ฉันได้เจอตัวจริงแล้ว”
ว่าแล้วก็หยิบกระเป๋าสตางค์จากกระเป๋าสะพาย นับแบงก์ออกมาห้าใบ
“น้องชาย นี่เป็นค่าซ่อมที่พี่ให้”
เฉินฟานชะงัก
“นี่... ไม่จำเป็นมั้งครับ”
“ผมแค่ช่วยตามสบาย ยังไงก็ได้ช่วยเหลือคนน่ะครับ”
ฟางหลิงส่ายหน้า ใบหน้าจริงจัง
“ไม่เอาน่า ในโลกนี้ไม่มีแรงงานที่ได้มาฟรี ๆ ฉันว่าลงแรงไปแล้วก็ควรได้ค่าตอบแทนนะ”
พลางยัดเงินห้าร้อยหยวนใส่มือเฉินฟานโดยไม่ยอมฟังคำคัดค้าน
เฉินฟานยิ้มแห้ง “แต่นี่... มันมากไปนะครับ”
ฟางหลิงเก็บโน้ตบุ๊กลงกระเป๋า หันมายิ้มให้เฉินฟาน
“ไม่แพงหรอก เพราะนายช่วยฉันแก้ปัญหาใหญ่ให้ ถ้าไม่มีนาย ฉันคงไม่รู้จะทำยังไงจริง ๆ”
“ขอบคุณนะ”
พูดจบก็โบกมือลา
“แล้วเจอกันนะ”
มองฟางหลิงเดินจากไป โจวหงไห่กับซูรั่วฉูเหมือนจะยังตั้งตัวไม่ติด
“นี่... เมื่อกี้นายซ่อมคอมให้เธอเหรอ?”