จู่ ๆ ก็ถูกเฉินฟานโอบกอดไว้ในอ้อมแขน สมองของซูรั่วฉูมีชั่วขณะที่ว่างเปล่าไปดื้อ ๆ
ใบหน้างามร้อนวูบวาบ หัวใจเต้นระรัวตึกตัก
"นี่ นี่ รีบปล่อยฉันนะ"
เธอเอามือดันแขนของเฉินฟานออกเบา ๆ
แต่ใครบางคนกลับโอบแน่นยิ่งกว่าเดิม
"ขอฉันกอดอีกสักหน่อยเถอะ"
เสียงของเฉินฟานดังขึ้นข้างหู
"รั่วฉู ฉันคิดถึงเธอมากเลยนะ"
ใช่แล้วล่ะ ก่อนหน้านี้ในชาติก่อน ทั้งสองต้องพลัดพรากจากกันด้วยความเป็นความตายมาเกือบยี่สิบปีแล้ว
ตลอดหลายปีมานี้ เฉินฟานไม่เคยหยุดคิดถึงซูรั่วฉูเลยแม้แต่วินาทีเดียว
"ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน... คิดถึงเธอทุกนาทีทุกวินาที"
"หลายปีมานี้ วันที่ไม่มีเธอ ฉันใช้ชีวิตเหมือนกับเดินไร้วิญญาณ หากไม่มีเธอ ชีวิตของฉันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย..."
ซูรั่วฉูขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเฉินฟาน ในหัวผุดเครื่องหมายคำถามใหญ่อย่างหนึ่งขึ้นมา
เขากำลังพูดอะไรกันแน่
ทำไมฉันถึงฟังไม่เข้าใจเลย
"เฉินฟาน เธอ... เธอปล่อยฉันก่อนเถอะ"
"ไม่!"
ซูรั่วฉูหน้าแดงพลางเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด
"เธอ... เธอปล่อยฉันก่อนนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโกรธจริง ๆ ด้วย"
"งั้นเธอต้องรับปากฉันหน่อย ว่าหลังจากฉันปล่อยเธอแล้ว ห้ามเธอเดินหนีไป"
"ได้ ฉันไม่เดินไปไหน!"
เฉินฟานถึงปล่อยมือ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แววตาลุกวาว
ถูกเฉินฟานจ้องจนรู้สึกเขินอายอยู่นิดหน่อย
ซูรั่วฉูหน้าแดงก่ำ หลบตา ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ยื่นร่มให้
"เธอถือร่มไปก่อนเถอะ ตัวเปียกโชกไปหมดแล้ว"
เฉินฟานกลับไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย
รับร่มมาแล้วยกขึ้นเหนือศีรษะของซูรั่วฉู ช่วยเธอบังฝน