มองสีหน้าจริงจังของเด็กสาวคนนี้ เฉินฟานรู้สึกทั้งขำทั้งจนใจ
“งั้น……ก็ได้”
“เงินนี้ฉันรับไว้”
“ขอบคุณนะ”
ซูรั่วฉูจึงยิ้มออกมา
ดีใจที่ตัวเองสามารถช่วยเฉินฟานได้
“แล้วนายจะทำยังไงต่อ?”
เฉินฟานยิ้มขื่น ส่ายหน้า
“ยังคิดไม่ออกเลย”
ซูรั่วฉูเสนอ “อีกแค่เดือนกว่าๆ ก็จะเปิดเทอมแล้วนะ”
“นายจะมานั่งเฝ้าที่ร้านพี่หงไห่ทุกวันแบบนี้ตลอดไม่ได้หรอกมั้ง?”
“ไหนๆ นายก็บอกว่ายังนึกวิธีอื่นไม่ออก หรือว่า……นายเอาเงินนี้ไปซื้อคอมพิวเตอร์ก่อนดีมั้ย?”
“พอมีคอมแล้วนายก็ดูแลเว็บจากที่บ้านได้ แถมพอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วยังเอาไปใช้ที่ห้องพักได้ด้วย”
คำพูดนี้ทำให้เฉินฟานใจเต้นแรง
เพราะไม่มีคอมพิวเตอร์นั้น มันไม่สะดวกกับเขาจริงๆ
ตัวเองเข้ามหาวิทยาลัยแล้วยังต้องเริ่มธุรกิจอีก ยังไงก็ขาดคอมไม่ได้
แต่พอคิดดูอีกที เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้น
ไม่เกี่ยวกับความเป็นชายชาตรีแต่อย่างใด
เพียงแต่อย่างที่ซูรั่วฉูเพิ่งบอกไป เงินจำนวนนี้คือเงินเก็บของเธอที่อดออมมาหลายปี
เขาจะเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายไม่ได้เด็ดขาด
“ฉันขอคิดอีกทีก่อนละกัน”
เฉินฟานยิ้มบางๆ ให้ซูรั่วฉู
“บางทีฉันอาจจะนึกวิธีอื่นออกเร็วๆ นี้ก็ได้”
เฉินฟานยังนึกวิธีเอาชนะดีๆ ไม่ออก
แต่ไม่นานคู่แข่งก็มอบแรงบันดาลใจใหม่ให้เขา
วันนั้น เฉินฟานและกัวซ่วยนั่งเล่นเน็ตอยู่ที่สวนสน
หน้าเดสก์ท็อปคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเฉินฟานเปิดหน้าซินล่างเน็ตค้างไว้
สามวันก่อน สัญญาโปรโมตกับซินล่างเน็ตของเขาหมดอายุลง
เฉินฟานไม่มีเงินจ่ายค่าโปรโมตต่อ