กลับมาที่โต๊ะ กัวซ่วยยังมีสีหน้างุนงง
“เฮ้ย นายจะทำอะไรแน่”
“จะยัดเงินให้หมอนั่นฟรี ๆ ทำไม”
เฉินฟานไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่จ้องหน้ากัวซ่วย
“นายยังมีเงินเหลืออีกเท่าไหร่”
“หา”
กัวซ่วยล้วงมือในกระเป๋ากางเกง
หยิบแบงก์ยับ ๆ ออกมาปึกหนึ่ง
“ร้อยกว่า ๆ”
“เอามาให้ฉันก่อน”
เฉินฟานคว้าไปโดยไม่นับ แล้วยัดใส่กระเป๋าตัวเอง
“รวมกับที่นายให้ฉันยืมก่อนหน้านี้ คราวหน้าฉันคืนให้หนึ่งหมื่นเลย”
กัวซ่วยส่ายหัว
“นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลย”
เฉินฟานเปิดหน้าเว็บ ชี้ข้อความในฟอรัมให้อีกฝ่ายดู
“นี่มันหมายความว่าไง คู่แข่งมันแกล้งเราหรอ”
เฉินฟานพยักหน้า “เป็นไปได้สูงมาก”
“แล้วนายคิดจะทำอะไร จะหาคนไปแกล้งเว็บพวกมันหรือไง”
เฉินฟานส่ายหัว
“ไม่ใช่แค่นั้น”
จากนั้นเฉินฟานก็อธิบายแผนของตัวเองให้กัวซ่วยฟังอย่างละเอียด
เรื่องสู้ด้วยการทุ่มเงินโฆษณา เราคงสู้พวกเขาไม่ได้แน่
เมื่อเป็นแบบนี้ ก็ต้องเปลี่ยนวิธีคิด หาทางอื่น
ในเมื่อคู่แข่งที่เหนือกว่าอยู่แล้วยังต้องหาคนมาแกล้งเว็บโดเมน
นี่มันบอกอะไรเราบ้าง
กัวซ่วยตอบทันควัน “ก็แสดงว่ามันมีพิรุธไง”
“มันก็รู้อยู่แก่ใจว่าเว็บตัวเองสู้ของเราไม่ได้ เลยกลัวว่าวันหน้าจะกลายเป็นภัย”
เฉินฟานดีดนิ้วเปาะ
“เมื่ออีกฝ่ายลงมือก่อน เราเองก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว”
กัวซ่วยเกาหัว ดูไม่ค่อยเข้าใจ
“แต่ว่า... นายคิดจะอาศัยแค่ชาวเน็ตไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าพวกนี้มาช่วยสู้ จะเวิร์กเหรอ”
“อย่าให้มันเสียรู้แล้วเสียของไปเปล่า ๆ เลย”
เฉินฟานยิ้ม
ท่าทางกัวซ่วยจะยังไม่รู้เลยว่ากองทัพน้ำมีอำนาจแค่ไหน