ประกาศจากโรงเรียนให้ไปถึงตอนบ่ายสามโมง
หลังจากเฉินฟานกับเพื่อนอีกสองคนกินข้าวเสร็จและกลับมาที่ห้องเรียน เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็มาถึงก่อนหน้านี้แล้ว
บางคนกำลังถ่ายรูปกับเพื่อนสนิทเพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก
ส่วนใหญ่ก็จับกลุ่มกันเป็นกลุ่มเล็กๆ คุยเรื่องคำตอบข้อสอบเอ็นทรานซ์
"คราวนี้คณิตศาสตร์ยากเกินไปแล้ว สองข้อวิเคราะห์ท้ายข้อสอบ พี่ทำไม่ทันเลย"
"เธอน่ะทำไม่ทัน ส่วนฉันนี่ดูไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำว่าโจทย์ถามอะไร…"
"พวกเธอสองคนอย่างน้อยก็ยังได้เห็นโจทย์ ส่วนฉันเวลามันไม่พอเอาเสียเลย ตอนส่งข้อสอบยังทำไม่ถึงข้อสุดท้ายเลยด้วยซ้ำ…"
"พวกเธอข้อเลือกที่วิเคราะห์รูปกราฟ ตอบข้อไหนกัน"
"A"
"หา? ไม่ใช่ B เหรอ?"
"จบเห่แล้ว คราวนี้ฉันสอบเละจริงๆ"
"ช่วยอย่าเทียบคำตอบกันได้ไหม หัวใจจะวายอยู่แล้ว…"
"นี่ ข้อเติมคำข้อสี่ตอบอะไรกัน?"
…
ซูรั่วฉูเพิ่งนั่งลงได้ไม่นานก็ถูกครูเรียกไปที่ห้องพักครู
ส่วนกัวซ่วยก็รอหลี่น่าจนได้เจอเสียที
ทั้งสองคนแอบออกไปนอกห้องเรียน ไม่รู้ไปคุยอะไรกันในบริเวณโรงเรียน
เฉินฟานนั่งอยู่คนเดียวตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ไม่ได้เข้าไปร่วมวงคุยเทียบคำตอบกับคนรอบข้าง
มองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้แสงแดดสาดส่องมาบนตัว ยืดเส้นยืดสายอย่างสบายอารมณ์
เสียงออดคาบแรกดังขึ้น
ซูรั่วฉูเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับอาจารย์ประจำชั้น
"เอาล่ะ ทุกคนเงียบกันก่อนนะ"
หวังฉี่หมิงเคาะโต๊ะหน้าชั้น ถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
"เป็นยังไงกันบ้าง? ทุกคนทำข้อสอบได้ดีไหม?"
ชั่วพริบตาเดียว ห้องเรียนก็ระงมไปด้วยเสียงคร่ำครวญ
หวังฉี่หมิงเคาะโต๊ะอีกครั้ง
"เอาล่ะ ไม่ว่าจะสอบดีหรือไม่ดี มันก็ผ่านไปแล้ว ทุกคนอย่าไปคิดมากกับเรื่องนี้เลย"