"ได้เลย!"
เฉินฟานพยักหน้าอย่างหนักแน่น
"เมื่อก่อนฉันผิดเอง เอาแต่กลัวเธอจะกังวล จนมองข้ามความรู้สึกของเธอไป"
"ฉันขอโทษนะ"
ซูรั่วฉูถึงได้พอใจ แล้วค่อย ๆ คล้องแขนเฉินฟานไว้เบา ๆ มือข้างหนึ่งลูบปิดแผลอย่างทะนุถนอม
"ไม่เจ็บแล้วจริง ๆ เหรอ?"
ระหว่างที่พูดอยู่นั้น ก็มีเงาคนเดินลงมาจากบันได
คือหวงหู่
ทั้งสามคนประจันหน้ากัน ต่างก็ชะงักไป
สีหน้าเฉินฟานเรียบเฉย ซูรั่วฉูลังเลเล็กน้อย แต่คราวนี้กลับไม่มีท่าทีเขินอายหรือหลบเลี่ยงเลยสักนิด
มือทั้งสองข้างยังคงคล้องแขนเฉินฟานไว้แน่น
ยังไงซะการสอบเอ็นทรานซ์ก็จบลงแล้ว
เธอสามารถอยู่กับเฉินฟานได้อย่างเปิดเผย
มีเพียงหวงหู่ที่มองทั้งคู่ด้วยแววตาซับซ้อน จากนั้นจู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าแปลก ๆ ยิ้มแยกเขี้ยวออกมา
"เฉินฟาน คราวนี้สอบเป็นไงบ้าง?"
"นับถือนายจริง ๆ เจ็บขนาดนี้ยังทนสอบจนจบได้"
เฉินฟานหัวเราะร่าพูดขึ้น
"ขอบคุณหัวหน้าห้องมากนะ เป็นห่วงด้วย สอบดีมากเลยสิ?"
"จริงสิ ต่อไปเวลาเดินคนเดียวระวังตัวให้ดี ๆ ละ อย่าเป็นแบบฉันเชียว"
สีหน้าหวงหู่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด รู้สึกว่าคำพูดของเฉินฟานเป็นการข่มขู่ตน
หวงหู่เก็บอาการเก้อเขินไม่อยู่ จึงยิ้มแหย ๆ
"ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะ"
"จริงสิ ตอนบ่ายอย่าลืมกลับโรงเรียนนะ ตอนนั้นเขาจะประกาศเฉลยข้อสอบเอ็นทรานซ์"
พูดจบสองประโยค หวงหู่ก็อยู่ต่อไปไม่ไหว เกลือกกลิ้งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ทำไม สายตาที่เฉินฟานมองเขา ทำให้เขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัวตลอดเวลา