ในร้านอาหารหลู่ไช่แห่งหนึ่งใกล้ย่านมหาวิทยาลัย
เฉินฟานนั่งรออยู่ริมหน้าต่างมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเบื่อ เพราะกำลังเล่นมือถืออยู่
เดิมทีเฉินฟานดูแคลนมือถือในยุคนี้อยู่บ้าง
เพราะคุ้นเคยกับสมาร์ตโฟนในอีกยี่สิบปีข้างหน้า พอมาจับมือถือปัจจุบันเลยให้ความรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปยุคดึกดำบรรพ์
แต่เฉินฟานก็รู้ว่าตัวเองคิดผิดถนัด
ตั้งแต่ซื้อมือถือ เขาก็ส่งข้อความคุยกับซูรั่วฉูแทบทุกวัน
พอมีเวลาก็ส่ง
ข้อความในยุคนี้มีจำกัดจำนวน
ถ้าส่งเกินจำนวนที่กำหนดจะต้องเสียเงินเพิ่ม
แต่เฉินฟานไม่สนใจเลย ต่อให้ต้องเสียเงินเขาก็จะส่ง
ทุกวันเหมือนมีเรื่องคุยกับซูรั่วฉูไม่รู้จบ
เรื่องนี้ซูรั่วฉูเคยตำหนิเฉินฟานด้วยซ้ำว่าสุรุ่ยสุร่าย
ทุกครั้งเฉินฟานจะยอมรับผิดอย่างว่าง่าย แต่ก็ไม่เคยแก้ไข
สุดท้ายซูรั่วฉูก็จนใจ
ที่เฉินฟานชอบส่งข้อความนัก เหตุผลแรกคือในชาติก่อนตอนคบกับซูรั่วฉู เขาไม่ค่อยส่งข้อความหาเธอ นาน ๆ ครั้งซูรั่วฉูส่งข้อความมา เขาก็ยังเอาแต่เล่นเกม แสร้งทำเป็นไม่เห็น
เฉินฟานอยากลบคำว่ารู้สึกผิดนี้
เหตุผลที่สองคือการส่งข้อความทำให้เฉินฟานได้สัมผัสกับความรู้สึกสมัยเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งแล้วได้มือถือเครื่องแรก
จนถึงตอนนี้เขายังจำได้แจ่มแจ้งว่า ชาติก่อนตอนใกล้เข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่กัดฟันทุ่มเงินซื้อมือถือมือสองโนเกียราคาห้าร้อยกว่าหยวนมาให้เขาเครื่องหนึ่ง