เฉินฟานลุกจากเตียง พี่ชมรมนักศึกษาคนนั้นก็ส่งเสียงเหยียดอีกครั้ง
"เตียงนอนรกเรื้อเหมือนรังหมา หักฟิน"
คิ้วของเฉินฟานขมวดเข้าหากัน
"นี่ก็กลางคืนแล้ว อีกเดี๋ยวก็เป่านกหวีดเข้านอน ผมนอนบนเตียงของตัวเอง มันผิดตรงไหน?"
"โอ้ ยังกล้าเถียงอีกนะ"
"ฉันบอกให้นะ ที่คณะบริหารธุรกิจ ชมรมนักศึกษาสั่งอะไรก็คือกฎ"
เฉินฟานกำลังจะก้าวไปต่อล้อต่อเถียง แต่หม่าเสี่ยวซว่ายดึงตัวเขาไว้
คนจากชมรมนักศึกษาสองสามคนทำท่าเป็นตรวจห้องอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะทิ้งท้ายไว้ก่อนออกไป
"หอพวกเธอ โดนหักฟินรวมห้าฟิน"
พูดไปก็ชี้ไปทางเฉินฟาน
"ส่วนเธอ... ผิดกฎหอพัก เถียงรุ่นพี่ หักสิบฟิน"
"รอดูประกาศวันพรุ่งนี้เถอะ"
ได้ยินคำนี้ อู๋ตี๋รีบเดินตามไปทันที
"พี่ ๆ รอก่อน รอก่อน..."
เมื่อเห็นอู๋ตี๋รีบเดินยิ้มเจื่อนตามไปไกล ๆ พวกในห้องต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"พวกบ้านี่มันโดนหมาบ้าหรือไง? วันนี้เป็นอะไรกัน เข้ามาก็โวยวายเลย"
ลัวเหวินเจี๋ยมีสีหน้าไม่พอใจเต็มที่
หม่าเสี่ยวซว่ายหันไปมองเฉินฟาน
"สี่ พี่ว่าทำไมสามคนนี้จงใจมาเล่นงานนายคนเดียวเลยนะ"
เฉินฟานนิ่งไป แต่ในใจก็พอเดาออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
เพิ่งคุยกับเถียนหยวนเสร็จ สามคนนี้ก็มาเคาะประตูตรวจห้องทันที
นึกไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่จะร้อนรนถึงขนาดนี้
ตอนนั้นเอง อู๋ตี๋ก็เดินเข้ามาพร้อมกับถอนหายใจเฮือก
"ว่าไงบ้าง?"
อู๋ตี๋ถอนใจอีกครั้ง
"ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด"
"มันตั้งใจจะหักคะแนนกับแจ้งประกาศแน่ ๆ"
"ดูท่า ห้องตัวอย่างช่วงฝึกทหารของเราคงไม่ได้แล้วล่ะ"