เฉินฟานกับเถียนหยวนเคยพบกันแค่ครั้งเดียว
เขาไม่ค่อยเข้าใจว่านายนี่มาหาตัวเองทำไม
เถียนหยวนเปิดปากพูดด้วยรอยยิ้ม “มีเรื่องอยากปรึกษานายหน่อย”
“ฉันอยากถามนายก่อน สนใจเข้าชมรมนักศึกษาไหม”
“ชมรมนักศึกษา?”
เฉินฟานงงนิดหน่อย นายนี่อุตส่าห์วิ่งมาหาตอนกลางคืนเพื่อชวนเขาเข้าชมรมนักศึกษาเนี่ยนะ?
ความสัมพันธ์ของสองคนน่าจะยังไม่ถึงขั้นนี้สักหน่อย?
“นายเพิ่งเข้ามหาลัย อาจยังไม่เข้าใจ”
“การเข้าชมรมนักศึกษาในมหาลัยเนี่ย มีข้อดีเยอะแยะเลยนะ”
“หลังจากเข้าไปแล้ว นายไม่ใช่แค่ตรวจหอพักและให้คะแนนเพื่อนคนอื่นได้ แต่ยังได้รับสิทธิ์พิเศษในการพิจารณาคัดเลือกนักศึกษาดีเด่น ทุนการศึกษา หรือแม้แต่สมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคตอนปลายเทอมด้วย”
“พอถึงวันเรียนจบ นายก็จะถูกเสนอชื่อให้ได้งานดีๆ ก่อนใครด้วยนะ…”
เถียนหยวนมองเฉินฟานด้วยรอยยิ้มละไม ดูให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายฟังเขาเข้าใจ
แล้วอยู่ดีๆ น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป
“ถ้านายสนใจ อยากเข้าชมรมนักศึกษาจริงๆ ฉันช่วยได้นะ”
“เพราะตอนนี้ฉันเป็นรองประธานชมรมนักศึกษาอยู่”
เถียนหยวนมั่นใจมาก เพราะเขาเชื่อว่าตราบใดที่ไม่ใช่คนโง่ คงไม่มีใครปฏิเสธข้อเสนอหวานหูอย่างการเข้าชมรมนักศึกษาได้
เฉินฟานมองเถียนหยวนแล้วถาม
“พี่เถียนใจดีกับผมขนาดนี้ได้ไงครับ”
“คงมีเงื่อนไขอื่นอีกใช่ไหม”
“ดูสิ คุยกับคนฉลาดนี่มันไม่เปลืองแรงเลย”
เถียนหยวนหัวเราะหึๆ
“เมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะไม่ปิดบังอะไรอีก เปิดอกคุยกันตรงๆ เลย”
“ฉันชอบซูรั่วฉู ฉันหวังว่านายจะยอมถอยไปเอง”