อาหารมาเสิร์ฟครบ อู๋ตี๋ในฐานะพี่ใหญ่ห้องก็เปิดประเด็นก่อน
“มาเลย ๆ เติมเหล้าให้ทุกคนเต็มแก้วนะ”
“วันนี้เป็นกิจกรรมกลุ่มครั้งแรกของพวกเรา ห้ามใครแกล้งเมานะ”
“แก้วแรก ฉลองที่พวกเราได้มาอยู่ห้องเดียวกันทั้งที่มาจากทั่วทุกสารทิศ”
“เพื่อความเป็นโชคชะตา ชนแก้ว”
พูดตามตรง ก่อนมาเฉินฟานตั้งใจจะบอกว่าตัวเองไม่ดื่มเหล้า
แต่พอมองเพื่อนร่วมห้องพวกนี้ แล้วคิดถึงหม่าเสี่ยวซว่ายกับอู๋ตี๋ที่คอยช่วยเหลือธุระให้เขา
ถ้าพูดว่าไม่ดื่มขึ้นมาจริง ๆ เฉินฟานเกรงว่าทั้งคู่จะโกรธเอาได้
ดังนั้น เฉินฟานเลยไม่พูดสักคำ กระดกตามทุกคนไปหนึ่งแก้ว
“กินกับข้าว กับข้าว”
อู๋ตี๋วางแก้วเหล้าลงแล้วเช็ดปากอย่างกระตือรือร้น
“สมเป็นหน้าร้อนจริง ๆ ต้องกินแบบนี้ถึงจะสะใจ”
“สองเหวินเจี๋ย ไอ้ที่แกสั่งมาน่ะเดี๋ยวกินให้หมดเองนะ เหลือเมื่อไหร่ฉันยัดปากแกให้หมด”
ลัวเหวินเจี๋ยได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
“เฮ้อ พวกนายนี่นะ ไม่รู้เลยว่าฉันหวังดีด้วย ของดี ๆ แบบนี้กลับไม่รู้จักทะนุถนอม”
ข้าง ๆ หานซวี่ เด็กซื่อกระซิบถามขึ้นมา
“เหวินเจี๋ย ไอ้นี่กินแล้วช่วยเพิ่มความอึดได้จริงเหรอ?”
ลัวเหวินเจี๋ยทำท่าลึกลับขึ้นมาทันที “ฉันบอกนายนะ ครั้งที่แล้วฉัน…”
ยังพูดไม่ทันจบ อู๋ตี๋ก็ขัดจังหวะ
“ไป ไป ไป นี่นายก็ไม่มีแฟน จะมาสอดรู้เรื่องนี้ทำไม”
หานซวี่หัวเราะแหะ ๆ “ฉันถามแทนพี่สามไม่ได้เหรอ?”
ซุนเฮ่าสบถแซว “ขอบใจนายมาก แต่ว่าแฟนฉันอยู่ทางใต้ ถึงจะกินก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”