พูดตามตรง ในความคิดของเฉินฟาน การเปิดร้านประสบการณ์ก็เพื่อเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านก่อนการเวนคืน
ถ้าขยายกิจการใหญ่โตเกินไป ก็จะไม่คุ้มค่าเสียแล้ว
โดยเฉพาะบางอาคารที่มีข้อกำหนดเรื่องการตกแต่งค่อนข้างสูง ทำให้ค่าใช้จ่ายในการตกแต่งพุ่งสูงขึ้นตาม
นี่คือสิ่งที่เฉินฟานรับไม่ได้
แต่เฉินฟานก็คิดว่าข้อเสนอของติงเตี่ยนก่อนหน้านี้มีเหตุผลอยู่บ้าง
อยากให้ธุรกิจคึกคักต่อเนื่อง ก็ต้องดูแลลูกค้าทั้งชายและหญิงให้ทั่วถึง
ดังนั้นเฉินฟานจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกกับติงเตี่ยนว่า
“ตึกสองหลังนี้ หลังหนึ่งสร้างเป็นสนามเทนนิสกับสนามแบดมินตัน และโซนพักผ่อนของลูกค้าก่อน”
ติงเตี่ยนจดลงสมุด แล้วถามต่อว่า “แล้วตึกอีกหลังล่ะ”
เฉินฟานยิ้ม “ตึกอีกหลังคุณออกแบบเป็นบ้านผีสิงให้ผมหน่อย”
ในมุมมองของเฉินฟาน การตกแต่งบ้านผีสิงง่ายที่สุด นี่เรียกว่าใช้เงินน้อยทำงานใหญ่
“บ้านผีสิง?”
ติงเตี่ยนแปลกใจเล็กน้อย “ของแบบนี้... ต้องออกแบบด้วยเหรอ?”
“ฉันเป็นนักออกแบบตกแต่ง ไม่ใช่นักวางแผนบทบ้านผีสิงนะ”
เฉินฟานรีบประจบ “คุณกลับมาจากเมืองนอกนี่นา ลองคิดหาวิธีดูหน่อยสิ ผมรู้ว่าคุณต้องมีวิธีแน่”
ติงเตี่ยนค่อนข้างอึ้ง “นี่มันข้ามสายกันเลยนะ เท่าที่ฉันรู้ บ้านผีสิงนอกจากทำให้ตกใจแล้ว ยังต้องมีเนื้อเรื่องมาเสริมด้วย...”
เฉินฟานจึงได้แต่บอกว่า “งั้นคุณสร้างอย่างอื่นไปก่อน การออกแบบบ้านผีสิงพักไว้ก่อน เดี๋ยวผมลองหาวิธีดู ผ่านปีใหม่ไปแล้วจะเอาแผนมาให้”