หยอกล้อกันไปมา สุดท้ายอู๋ตี๋ก็เตือนอย่างจริงจังว่า “ถ้าจะให้ผมพูดนะ นายรีบไปสอบใบขับขี่เถอะ ไม่งั้นต่อไปนั่งรถนายแล้วไม่สบายใจเลย”
หม่าเสี่ยวซว่ายยิ้ม “วางใจเถอะ ผมลงทะเบียนแล้ว หลังปีใหม่ก็ไปเรียน”
“ครูฝึกบอกผมว่า 14 วันก็สอบเสร็จได้ใบขับขี่แล้ว”
เฉินฟานรู้สึกกระตุกวาบในใจ ถามว่า “ขอเพิ่มอีกคนได้ไหม”
“นายก็อยากสอบเหมือนกันเหรอ”
หม่าเสี่ยวซว่ายตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“ดีเลยสิ ตอนนั้นเราจะได้ไปเป็นเพื่อนกันสองคน ผมกำลังเบื่อคนเดียวอยู่พอดี”
“เรื่องนี้ให้ผมจัดการ พ่อผมรู้จักกับหัวหน้าโรงเรียนสอนขับรถ”
เฉินฟานพยักหน้า “เดี๋ยวให้เงินนายทีหลัง”
เรื่องสอบใบขับขี่ยิ่งเร็วยิ่งดี แถมต่อไปไม่แน่อาจต้องซื้อรถสักคัน ถ้าไม่มีใบขับขี่ การเดินทางจะลำบากมาก
คุยกันไปมา ลัวเหวินเจี๋ยก็หอบแฮก ๆ ผลักประตูพรวดเข้ามา ถือเบียร์สองถุงเดินเข้ามา
“เฮ้ย พวกนายสามคนนี่แน่จริง”
“ฉันตะโกนอยู่ชั้นล่างตั้งนาน พวกนายไม่มีสักคนลงไปช่วย”
อู๋ตี๋อึ้งไป “เขาตะโกนด้วยเหรอ”
หม่าเสี่ยวซว่ายส่ายหน้า “ไม่ได้ยินเลย”
เฉินฟานยิ้มอธิบายว่า “เราไม่ได้ยินจริง ๆ”
“นายมีโทรศัพท์ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่โทร”
“อย่าพูดเลย แบตหมด”
ลัวเหวินเจี๋ยนั่งลงบนเตียงหอบหายใจแรง
“เฮ้ย ข้ายอมแพ้แล้ว”
“แบกเบียร์สองถุงนี่ขึ้นมา เกือบเอาชีวิตฉันไป”
หม่าเสี่ยวซว่ายหัวเราะหยอกว่า “พี่เจี๋ย ร่างกายนายนี่ไม่ไหวแล้วนะ ต้องฝึกอีกเยอะเลย”
ลัวเหวินเจี๋ยถลึงตา "บ้า! ร่างกายฉันดีจะตาย นายออกไปถามดูสิ ใครก็รู้จักชื่อเสียงลมกรดบนเตียงของฉัน"