กล้องส่องทางไกลความละเอียดไม่สูงนักถูกส่งต่อกันไปในกลุ่มเพื่อนหลายคน
สุดท้ายก็ไม่มีใครเจอสาวงามที่ลัวเหวินเจี๋ยพูดถึง
ทุกคนผิดหวังกันยกใหญ่
“ต่อจากนี้ไปอย่าไปเชื่อคำพูดของไอ้รองเลย หมอนี่คงจะเป็นโรคหื่นกระหายสาวเข้าให้แล้ว เห็นใครก็ว่าเป็นสาวงามไปหมด”
พูดจบอู๋ตี๋ก็ชี้นิ้วไปยังกล้องส่องทางไกลในมือของหม่าเสี่ยวซว่าย
“แต่ของชิ้นนี้ดีนะ ขอยึดไว้เป็นของส่วนกลางซะ ห้องเราจะได้มีสมบัติส่วนรวมกัน”
ลัวเหวินเจี๋ยพยายามจะเถียงแก้ตัว
“เมื่อกี้มีสาวงามจริงๆ นะ ฉันขอสาบานด้วยน้องชายของฉันเลย”
“เลิกพูดเลยไป๊ น้องชายนายถ้ามันเอาจริงเอาจังหน่อย ก็คงไม่โสดมาถึงทุกวันนี้หรอก”
เฉินฟานไม่ได้มีส่วนร่วมในการโต้เถียงของพวกเขา รับกล้องส่องทางไกลมาจากมือของหม่าเสี่ยวซว่าย
ยืนอยู่บนระเบียงด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองไปยังตึกหอพักฝั่งตรงข้าม
ห้องพักส่วนใหญ่จะดึงผ้าม่านปิดไว้ มองไม่เห็นสถานการณ์ข้างในเลย
มันก็ยากสำหรับลัวเหวินเจี๋ยจริงๆ ที่สามารถหาเจอสาวงามได้จากร่องม่านผืนน้อยนิดพวกนั้น
เฉินฟานเก็บกล้องส่องทางไกลลง
เพิ่งจะหันตัวเตรียมกลับเข้าห้อง สายตากลับต้องชะงักค้างขึ้นมาทันที
เพราะเขามองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคย
เฉินฟานรีบยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาอย่างเร่งด่วน
ในสายตา บนถนนที่อยู่ข้างๆ ตึกหอพักหญิงฝั่งตรงข้าม มีเงาร่างงดงามกำลังเดินเข้ามาทางนี้
“รั่วฉู!”
“ใช่รั่วฉูจริงๆ ด้วย!”
แววตาของเฉินฟานเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
รั่วฉูมาที่ตึกหอพักชายคนเดียวทำไม?
หรือว่าจะมาหาฉัน?