“เธอนี่สายตาดีจริง ๆ เลยนะ”
ใบหน้าสวยของซูรั่วฉูแดงวาบ รีบผลักเฉินฟานออก
“อ๊ะ อย่าน่า”
“เดี๋ยวใครเห็นเข้า”
เฉินฟานยิ้ม “ผมน่ะ จูบกับภรรยาตัวเอง จะกลัวคนเห็นทำไม?”
“ใครเป็นภรรยาเธอ”
“เธอไม่ใช่ภรรยาผมเหรอ? งั้นเมื่อกี้เธอก็ได้ยินแล้วนี่ ว่าหอแปดที่ผมอยู่ตอนนี้ก็คือหอพักหญิงนะ”
“ข้างในมีรุ่นพี่สวย ๆ อยู่ตั้งเยอะ ผมจะรีบไปหาพวกเธอตอนนี้เลย…”
“ไปสิ เธอไปเลย ฉันจะได้หมดห่วงสักที จะได้คุยกับหนุ่มคนอื่นเขาบ้าง”
เฉินฟานถอยกลับมาทันที คว้ามือเล็ก ๆ ของซูรั่วฉูไว้แน่น
“เธอชนะ”
ซูรั่วฉูเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะออกมาทันที
เฉินฟานจูงมือเล็ก ๆ ของซูรั่วฉู
“เดินเล่นด้วยกันหน่อย?”
“อืม”
คราวนี้ซูรั่วฉูไม่ได้ปฏิเสธ
ทั้งสองเดินไปตามถนนในมหาวิทยาลัย ใต้แสงไฟถนนอย่างเนิบนาบ
ดูเหมือนเพราะไม่ได้เจอกันหลายวัน ซูรั่วฉูจึงพูดมากขึ้นต่อหน้าเฉินฟานอย่างเห็นได้ชัด
เธอบอกเขาว่า หลังจากที่แม่มาเห็นเข้าวันนั้น เธอก็ถูกกักบริเวณอยู่แต่ในบ้าน
พอเปิดเทอม พ่อกับแม่ก็เป็นห่วง ถึงขั้นมาส่งถึงมหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง
“ตอนนั้นฉันอยากบอกเธอนะ แต่แม่ไม่ให้ออกไป”
ซูรั่วฉูอธิบายเบา ๆ
เฉินฟานกลับยิ้มพลางกุมมืออีกฝ่ายไว้
“ไม่เป็นไร วันนั้นผมนั่งรถมากับกัวซ่วย”
“ตอนนี้เราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน คณะเดียวกัน ต่อไปก็ไม่มีใครมาขัดขวางเราสองคนได้อีกแล้ว”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของซูรั่วฉูแดงก่ำ ก้มหน้าลงต่ำแล้วส่งเสียง “อืม” แผ่วเบา