“ฉันไม่เห็นด้วยที่จะให้พี่เจี๋ยลงสนามเอง”
อู๋ตี๋ยกมือคัดค้าน “พี่เจี๋ยฉายาสามวิผู้ชายแท้ ถ้าลงสนามเองจริง ๆ หนังคงได้ดูแต่ฉากเล้าโลมล่ะมั้ง...”
“ไปไกล ๆ เลย!”
ทั้งสี่คนหัวเราะลั่น
หม่าเสี่ยวซว่ายก้มหน้างุด ๆ หาไปทั่ว
“เหล้าหมดแล้ว เหลือแค่สามขวด”
“หรือจะไปซื้อที่ซูเปอร์เพิ่ม?”
เฉินฟานยกมือห้าม “พอเถอะ ดึกมากแล้ว”
“เราแบ่งกันดื่มที่เหลือให้หมดก็พอ อยากดื่มอีกค่อยมาดื่มต่อหลังปีใหม่”
อู๋ตี๋พยักหน้า
“เอาตามที่เฉินเอ๋ยว่า”
ทั้งสี่จึงแบ่งเบียร์สามขวด ดื่มกินจนอิ่มหนำสำราญ ขยะเกลื่อนพื้นก็ขี้เกียจเก็บ แถมไม่ยอมล้างหน้าล้างตา ขึ้นเตียงนอนหลับเป็นตายเลย
สายวันรุ่งขึ้น หม่าเสี่ยวซว่ายกับลัวเหวินเจี๋ยยังนอนกรนคร่อก ๆ ส่วนเฉินฟานกับอู๋ตี๋ตื่นก่อน
“นายมีรถไฟเช้านี้?”
เฉินฟานถาม “จะให้ไปส่งไหม?”
อู๋ตี๋หัวเราะแซว “ไม่ต้องเลย เพื่อนกันไม่ใช่จำทางกลับไม่เป็นสักหน่อย”
ล้างหน้าล้างตาง่าย ๆ แล้วทั้งคู่ก็ออกไปด้วยกัน อู๋ตี๋ไปสถานีรถไฟ ส่วนเฉินฟานนั่งแท็กซี่ไปฝั่งตะวันตก
ก่อนกลับบ้าน เขายังต้องจัดการบางอย่างที่ฝั่งตะวันตกให้เรียบร้อย
ติงเตี่ยนมาถึงตั้งแต่เช้าตรู่
ช่วงนี้ติงเตี่ยนที่เป็นดีไซเนอร์มืออาชีพจริง ๆ มาที่ไซต์ก่อสร้างแต่เช้าทุกวัน รับผิดชอบหน้าที่อย่างเต็มที่
แทบจะทุ่มเทกว่าเฉินฟานเจ้าของงานอีก
เฉินฟานคิดในใจว่านี่แหละดีไซเนอร์ที่ใช่ แล้วแอบจดไว้ว่าพอโปรเจกต์เสร็จจะให้อั่งเปาก้อนโตกับเขาแน่นอน