กัวซ่วยคิดว่าวิธีการของเฉินฟานนั้นออกจะเหลวไหลเกินไป
แต่เฉินฟานกลับใช้การกระทำจริงบอกให้กัวซ่วยรู้ว่า นายน่ะไม่เข้าใจอินเทอร์เน็ตเอาซะเลย
หลังจากประกาศภารกิจให้รางวัลออกไป เหล่าสมาชิกในกลุ่มยี่สิบกว่ากลุ่มก็เดือดพล่านไปหมด
ในยุคนี้ ทุกคนยังไม่มีแนวคิดเรื่องกองทัพน้ำ
แล้วก็ไม่รู้ว่าจะมีภาพจำยังไงกับกองทัพน้ำด้วย
สิ่งเดียวที่ทุกคนจำได้ติดตา คือประโยคสุดท้ายของเฉินฟานนั่นเอง
ห้าฟินต่อหนึ่งข้อความ ไม่จำกัดจำนวนสูงสุด
ใครมันมีเงินจะเอามาเผาทิ้งเล่นแบบนี้?
ทุกคนถกเถียงกันอย่างดุเดือดในกลุ่ม ต่างถามว่าใครมันสมองโดนลาตีบไปแล้ว
“หนึ่งข้อความก็ห้าฟินแล้วนะ สิบข้อความก็ห้าเหมา ร้อยข้อความก็ห้าพัน...”
“แล้วการกดส่งข้อความทีนึงน่ะใช้เวลาไม่ถึงสิบวิด้วยซ้ำ หนึ่งนาทีฉันส่งได้เป็นสิบๆ ข้อความเลย”
“ถ้าวันๆ นึงไม่มีอะไรทำ ตั้งหน้าตั้งตาส่งไปสักสองพันข้อความ ก็เท่ากับเก็บเงินฟรีๆ ได้ร้อยนึงเลยไม่ใช่เหรอ?”
ชาวเน็ตในกลุ่มเริ่มถกเถียงกันอย่างเมามันส์
“ฉันว่ามันต้องหลอกแน่ๆ เลย ทุกคนอย่าไปเชื่อเชียวนะ”
“จริงหรือหลอกก็ลองไปดูสักตั้งก็รู้เรื่องแล้ว”
“คนละข้อความ ส่งกันสักไม่กี่ร้อยข้อความ ในกลุ่มเรามีตั้งร้อยกว่าคน แบบนี้วันเดียวก็ฟันกำไรเป็นพันๆ แล้วสิ”
“ยังไงฉันก็ไม่ค่อยเชื่อหรอก”
“เอ๊ะ? ทำไมเงียบกริบกันไปหมดล่ะ?”
“เฮ้ย ไอ้พวกไร้ยางอายนี่ ที่แท้ก็แอบหนีไปกดส่งข้อความกันหมดแล้ว”
“ให้ตายเถอะ มันจะเล่ห์เหลี่ยมเกินไปแล้วนะ เมื่อกี้ยังตะโกนบอกทุกคนว่าอย่าโดนหลอก แต่ตัวเองดันหนีไปเก็บเงิน...”