เสียงออดหมดคาบสุดท้ายดังขึ้นจนได้
เหล่านักเรียนเหมือนจะนัดหมายกันไว้แล้ว ต่างลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน
ก้มโค้งให้อาจารย์ประจำชั้นหวังฉี่หมิงที่ยืนอยู่บนแท่น
"อาจารย์ครับ พวกเราลำบากอาจารย์แล้ว"
คุณครูวัยกลางคนซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด กลับมีน้ำตาคลอหน่วยตา
โบกมือให้พวกเขาด้วยรอยยิ้ม
"นักเรียนทุกคน เลิกเรียนได้!"
"ขอให้ทุกคนสอบเอ็นทรานซ์ได้อย่างราบรื่น อนาคตสดใสดั่งปักผ้าไหม และกลับมาเมื่อวัยหนุ่มสาวยังอยู่ครบครัน!"
พออาจารย์ประจำชั้นออกจากห้องไป เพื่อนร่วมชั้นก็เริ่มเก็บหนังสือกับข้อสอบที่จะขนกลับ
นักเรียนบางส่วนถือสมุดโน้ตที่เตรียมไว้แต่เนิ่น ๆ เดินหาคนเซ็นชื่อเป็นที่ระลึกกันทั่วห้อง
เฉินฟานหันไปมองซูรั่วฉู
"หนังสือเยอะแบบนี้ขนลำบาก ไว้เดี๋ยวฉันช่วยเอากลับไปให้ก่อนไหม"
ซูรั่วฉูกำลังจะอ้าปาก หลี่น่าก็วิ่งเข้ามาพร้อมสมุดโน้ตด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
"เร็วเข้า! พวกเธอสองคนเซ็นชื่อให้ฉันก่อนเลย"
เฉินฟานหลุดขำ
"เธอก็เล่นอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ"
"ไม่มีแก่นสารหรอก ต่อไปเธอก็โยนลืมเองแหละ"
หลี่น่าทำเสียงกระเง้ากระงอด
"โอ๊ย คนนี้นี่น่ารำคาญจริง"
"ช่วงเวลาอำลาซึ้ง ๆ กันแบบนี้ ดันพูดอะไรให้หมดอารมณ์"
แล้วสะบัดหน้าไปทางซูรั่วฉู
"เธอก็ไม่ยอมจัดการผัวเธอบ้างเลย"
ซูรั่วฉูหน้าแดงซ่านเหมือนกุ้งเผา ถลึงตาแค่นเสียง
"พูดอะไรเพ้อเจ้อของเธอ"
เฉินฟานยกมือยอมแพ้พลางหัวเราะร่วน
"เอาล่ะ ๆ ฉันขอโทษ"
"เป็นการไถ่โทษ ฉันจะเซ็นให้ดี ๆ"
ว่าแล้วก็คว้าปากกาลูกลื่นที่อีกฝ่ายยื่นมา เขียนประโยคหนึ่งลงบนนั้น
"อนาคตสดใส มีความสุขตลอดกาล!"
แล้วลงชื่อสองตัวอักษรใหญ่หวัด ๆ ว่า เฉินฟาน