บรรยากาศคึกคักในวันเปิดร้านของสตาร์รี่เน็ตคาเฟ่ดำเนินต่อไปจนถึงห้าทุ่มกว่า ๆ ถึงค่อยเงียบลง
วันต่อมาเฉินฟานตื่นแต่เช้าตรู่
เดิมคิดว่าตัวเองเช้าพอแล้ว
แต่กลายเป็นว่าเหล่าเพื่อนในห้องพักที่ปกติเรียกยังไงก็ไม่ยอมตื่น กลับพากันลุกขึ้นมาจนได้
“พวกนายจะไปเล่นเน็ตกันเหรอ?”
พอถามกันไปมา ต่างก็หัวเราะออกมา
ลัวเหวินเจี๋ยหัวเราะหึ ๆ “เมื่อวานได้ยินว่าเน็ตคาเฟ่ที่เปิดใหม่นอกมหา’ลัยชื่อสตาร์รี่มีอะไรน่าสนใจเยอะ ฉันกะว่าจะไปดูหน่อย”
“งั้นรออะไร ลุยกันเลย”
หม่าเสี่ยวซว่ายตะโกนเรียกเฉินฟาน “ไปด้วยกันสิ”
เฉินฟานยิ้มแห้งในใจ
“พวกนายไปก่อนเถอะ ฉันติดธุระนิดหน่อย”
“งั้นก็รีบ ๆ ละกัน ได้ข่าวว่าถึงจะเพิ่งเปิดเมื่อวาน แต่คนเยอะโคตร ๆ ไปช้าไม่ต้องต่อคิวเลย”
“จะให้จองเครื่องไว้ให้ไหม”
เฉินฟานส่ายหน้า
“ไม่ต้อง พวกนายเล่นกันตามสบายเลย”
รอให้เพื่อนในห้องพักพากันออกไปอย่างกระตือรือร้น เฉินฟานถึงค่อยลงไปโรงอาหาร
กินข้าวเช้าเสร็จก็เดินเล่นเรื่อยเปื่อยออกมานอกมหา’ลัย
แต่พอก้าวเข้าไปในสตาร์รี่เน็ตคาเฟ่ปุ๊บ เฉินฟานแทบตกใจตายกับภาพตรงหน้า
โถงทั้งโถงเหมือนกับตลาดนัดยังไงยังงั้นเลย คนแน่นขนัดจนเบียดไม่เข้า
มีแต่นักศึกษาที่แห่กันมาดูของใหม่เต็มไปหมด
เฉินฟานกว่าจะเบียดฝูงคนขึ้นไปถึงห้องทำงานชั้นสองได้ก็เล่นเอาเหนื่อย
“เถ้าแก่ ต้องหาคนเพิ่มด่วน ๆ เลยนะครับ”
เด็กคุมร้านพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นกับเฉินฟาน
“ลูกค้าเยอะเกินไปจริง ๆ ครับ แค่เราสามคน ผมกลัวจะดูแลไม่ไหว”