“ตระกูลจ้าว? มีชื่อเสียงมากเหรอ?”
ลัวเหวินเจี๋ยถามขึ้น
หม่าเสี่ยวซว่ายยิ้มขื่น “ตระกูลจ้าวในอวิ๋นไห่ไม่ได้รวยที่สุดหรือมีอำนาจที่สุด แต่ที่พวกเขาโด่งดังเพราะประวัติการสร้างตัว”
“มีข่าวลือว่าช่วงยุค 60-70 คุณปู่ของตระกูลจ้าวเคยมีภูมิหลังด้านมืด”
“เริ่มจากเป็นกรรมกรที่ท่าเรือ แล้วค่อย ๆ พัฒนาเป็นองค์กร มีลูกน้องหลายสิบคน”
“ต่อมาก็รับจ้างเฝ้าสถานที่ เก็บค่าคุ้มครอง พอเข้าช่วงยุค 80-90 ฟอกขาวแล้วก็กระโดดเข้าสู่วงการบันเทิง”
“ข่าวลือว่าศูนย์สปาในอวิ๋นไห่กว่าครึ่งเป็นธุรกิจของตระกูลจ้าว…”
“แม้ช่วงไม่กี่ปีนี้ตระกูลจ้าวจะไม่ค่อยออกหน้า แต่คนท้องถิ่นอวิ๋นไห่รู้ดีว่าพวกสถานบันเทิงจะทำธุรกิจได้ราบรื่น ต้องส่งบรรณาการให้ตระกูลจ้าว”
ซุนเฮ่าทนไม่ไหวบ่น “ก็คือพวกมาเฟีย… ไม่ใช่เหรอ? ทางการไม่จัดการหรือ?”
“จะจัดการยังไง?” หม่าเสี่ยวซว่ายเบ้ปาก
“พวกเขาผ่านพ้นขั้นตอนการลงมือฆ่าฟันด้วยตัวเองไปนานแล้ว”
“ตอนนี้ตระกูลจ้าวฟอกขาวแล้ว พวกเขาไม่ต้องลงมือเอง เลี้ยงลูกน้องไว้กลุ่มใหญ่ แถมยังเชื่อมโยงกับคนทุกประเภท…”
อู๋ตี๋ขมวดคิ้ว ลังเลก่อนพูด
“นี่เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่เกี่ยวกับพวกนาย”
“ต่อไปพวกนายอย่ามายุ่งเรื่องนี้อีก ฉันจะไม่ทำให้พวกนายเดือดร้อน”
ลัวเหวินเจี๋ยหัวเราะ
“หมายความว่าไง ดูถูกเพื่อนหรือ?”
“เป็นเพื่อนกัน มันอยู่ในใจ เข้าใจไหม?”
“ตระกูลจ้าวจะเก่งแค่ไหนก็เรื่องของพวกเขา”