วัดหลิงอวิ๋นในปี 2000 ยังไม่ถูกพัฒนาเชิงพาณิชย์มากเกินไป
ต้นสนเขียวขจี นักท่องเที่ยวไม่มาก บรรยากาศดีมาก
ทั้งหกคนเดินขึ้นบันไดจากตีนเขาไปเรื่อย ๆ ระหว่างปีนเขาก็พูดคุยกันไปด้วย
สาวงามทั้งสามอารมณ์ดีมาก บางครั้งก็หยุดหามุมถ่ายรูปสวย ๆ
หม่าเสี่ยวซว่ายนำกล้องดีเอสแอลอาร์แคนนอนมาจากบ้าน
สาว ๆ ทั้งสามชอบกันใหญ่ ถึงที่ไหนก็ต้องจัดท่าถ่ายรูป
พอขึ้นถึงยอดเขา เข้าไปในวัด
บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน รอบตัวมีควันธูปลอยคลุ้ง ดูราวกับว่าต้นไม้โดยรอบก็พลอยสงบขรึมขึ้นมาก
ก่อนเข้าไปในพระอุโบสถ ซูรั่วฉูเห็นพระชรารูปหนึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ข้างตัววางกล่องรับบริจาค
คิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงดึงเฉินฟานเดินเข้าไป
"ท่านเจ้าอาวาส การบริจาคต้องเป็นจำนวนขั้นต่ำไหม?"
พระชราสวดอามิตาพุทธหนึ่งหน
"โยม บริจาคน้อยหรือมากล้วนเป็นบุญกุศล ทางวัดเราไม่กำหนด"
ซูรั่วฉูพยักหน้า ควักกระเป๋าเงินจากกระเป๋าหยิบธนบัตรยี่สิบฟินออกมา ยื่นให้อีกฝ่าย
"เราสองคนบริจาคคนละยี่สิบ"
เฉินฟานอึ้งไป รีบพูดว่า "ผมมีเงินเอง"
ซูรั่วฉูส่ายหน้า ไม่ยอมให้เฉินฟานออกเงิน
พระชราให้สัญญาณแก่ซูรั่วฉูให้นำเงินใส่กล่องบริจาค จากนั้นสวดมนต์หนึ่งบท
พลางหยิบธูปบาง ๆ สองดอกจากด้านข้างยื่นให้ซูรั่วฉู นับเป็นของแถมจากวัด
ซูรั่วฉูกล่าวขอบคุณ จูงมือเฉินฟานเดินออกมา
"ผมออกเองได้" เฉินฟานกระซิบ
แต่ซูรั่วฉูก็ไม่ยอม
"นี่เป็นบุญกุศลที่ฉันขอเอง ไม่ต้องให้คุณออก"
เฉินฟานยิ้มกระเซ้าว่า "น้อยไปหน่อยไหม งั้นผมไปเพิ่มให้อีกหน่อยดีกว่า"