เฉินฟานเหลือบมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า แล้วพูดเรียบ ๆ
“คุณหวงคงลืมอะไรไปสักอย่างนะครับ โฉนดที่ดินของที่นี่ควรจะถึงมือผมได้แล้วไม่ใช่หรือ?”
“โอ๊ะ ใช่ ๆ ดูความจำผมสิ”
คุณหวงตบหน้าผากตัวเอง แล้วรีบขึงตาใส่ภรรยาข้าง ๆ
“ยังยืนเฉาอยู่ทำไม ไปหยิบโฉนดมาให้คุณเฉินเร็วเข้า”
ผู้หญิงคนนั้นวิ่งเข้าไปในห้องทำงานด้านข้าง สักพักก็วิ่งออกมาพร้อมเอกสารฉบับหนึ่ง
ทั้งสองฝ่ายดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์เสร็จสมบูรณ์ สองสามีภรรยาไม่มีแม้แต่ความคิดจะพูดอะไรต่ออีกสักคำ
พวกเขาถือกระเป๋าเงินสดขึ้นรถ แล้วขับจากไปอย่างรวดเร็ว
ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ ต่อสวนสนุกที่ครอบครัวทำมาหากินมานานหลายสิบปี
แต่เฉินฟานพอจะเดาออก
ตั้งแต่ตอนที่อีกฝ่ายขอจ่ายด้วยเงินสด เฉินฟานก็รู้สึกว่าพวกเขาคงเตรียมเอาเงินหนีไปแล้ว
อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ไม่เกี่ยวกับตน
ตอนนี้สวนสนุกกับที่ดินกว้างใหญ่แถวนี้เป็นของตนแล้ว
ขากลับ ทนายเหลียงอดถามขึ้นมาไม่ได้
“คุณเฉินครับ ผมสงสัยจริง ๆ ว่าคุณทุ่มเงินมหาศาลซื้อที่นี่ จะมาทำธุรกิจอะไรกันแน่?”
“คงไม่ใช่เปิดสวนสนุกต่อหรอกนะครับ?”
เฉินฟานยิ้ม “ทำไมครับ? เปิดสวนสนุกต่อไม่ดีหรือ?”
ทนายเหลียงส่ายหัว
“พูดตรง ๆ เถอะครับ ที่นี่เปิดสวนสนุกต่อไป ผมมองไม่เห็นหนทางทำกำไรเลย”
เฉินฟานส่ายหัว
“พูดจริง ๆ ผมเองก็ยังคิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะทำธุรกิจอะไร”