เจ้าของสวนสนุกลูบเหงื่อบนหน้าผากอย่างประหม่า
ดูท่าจะกังวลจริง ๆ
เฉินฟานยังสังเกตเห็นรอยช้ำที่หางตาของอีกฝ่ายด้วย
คงโดนพวกทวงหนี้ซ้อมมาแน่ ๆ ไม่แปลกใจเลยที่รีบร้อนอยากเจอเขาขนาดนี้
“คือ... เมื่อคืนผมกลับไปคิดดูดี ๆ แล้ว คุณเฉินจริงใจที่สุด ผมเลยอยากขายให้คุณเฉินอยู่ดี”
ฟังคำพูดที่ฝืนใจพูดพวกนี้ เฉินฟานแทบจะหลุดขำ
แต่สีหน้าก็ยังตึงเครียด พูดเสียงเรียบว่า “ในเมื่อเป็นแบบนั้น คุณหวงก็น่าจะแสดงความจริงใจออกมาบ้างนะ”
“พูดตามตรง ราคาที่คุณให้มาเมื่อวันก่อน ๆ ไม่สมเหตุสมผลเลย ความอดทนของผมใกล้หมดเต็มทีแล้ว”
“ครับ ๆ คือ... ผมกลับไปชั่งใจดูอีกรอบแล้ว”
ชายตรงหน้านิ่งไปสองวิ ก่อนจะมองเฉินฟานเชิงหยั่งเชิง
“สามล้านสองแสน นี่คือราคาต่ำสุดที่ผมรับได้แล้ว”
“ถ้าคุณเฉินตกลง เราก็เซ็นสัญญากันได้เลยวันนี้”
เฉินฟานเงียบ
จริง ๆ แล้วราคานี้ก็เกือบเท่ากับที่เขาคาดไว้ก่อนมาแล้ว
แต่มองจากท่าทีของเจ้าของสวนตอนนี้ เฉินฟานคิดว่าต่อได้อีก
เฉินฟานจึงพูดเบา ๆ
“สามล้านสองแสน นี่สิถึงจะเหมือนท่าทีของการคุยธุรกิจ”
ได้ยินแบบนั้น หวงที่อยู่ตรงข้ามก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
แต่ไม่ทันไร เฉินฟานก็พูดต่อว่า “แต่ว่า... ราคานี้ก็ยังแพงไปหน่อย”
ได้ยินดังนั้น หวงก็ร้อนรนขึ้นมาทันที เกือบลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้
เฉินฟานยกมือห้ามไว้
“อย่าเพิ่งใจร้อน ฟังราคาของผมก่อน”