ตะวันออกของเมือง
ผู้คนมุงล้อมแผงขายยาสีสันฉูดฉาดแห่งหนึ่งจนแน่น ธงผืนหนึ่งเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ไว้ว่า “ตำรับลับสืบทอดจากบรรพบุรุษ หายป่วยทันทีที่ใช้ยา”
ซ่งจื้ออี้เบียดอยู่ด้านหลังฝูงชน กอดอก หรี่ตามองพ่อค้าแผงลอยที่กำลังคุยโวไม่หยุด
พ่อค้าเป็นชายวัยกลางคนไว้เคราแพะ ในมือชูยาขี้ผึ้งสีดำคล้ำแผ่นหนึ่ง
“คุณป้าท่านนี้ ปวดเอวปวดขาใช่ไหมขอรับ แปะแผ่น ‘ยาครอบจักรวาล’ ของข้า รับรองว่าหายในสามวัน! ถ้าไม่หายไม่คิดเงิน!”
ซ่งจื้ออี้สูดกลิ่นที่ลอยมาตามอากาศ
น้ำมันสน การบูร
แล้วยังมีกลิ่นอีกอย่าง…
นางขมวดคิ้ว
อูโถว
อูโถวสด
สิ่งนี้ใช้ภายนอกได้ แต่หากใช้ในปริมาณมาก ร่างกายจะดูดซึมผ่านผิวหนังจนเกิดพิษ
หากแปะตรงข้อต่อที่ผิวหนังบาง อาการเบาก็ชาจนไร้ความรู้สึก อาการหนักอาจหัวใจเต้นผิดจังหวะ
ที่ขาของท่านย่าหวังเสี่ยวพั่งยิ่งปวดกว่าเดิม คงเป็นเพราะอัลคาลอยด์ในอูโถวระคายเคืองเข้าให้แล้ว
ซ่งจื้ออี้ไม่ได้เดินตรงเข้าไปที่แผงขายยา
นางไปนั่งที่ร้านเกี๊ยวน้ำข้าง ๆ สั่งมา 1 ชาม แล้วกินไปพลางมองไปพลาง
ผู้คนที่มุงดูเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
พ่อค้าเคราแพะเสียงดังฟังชัด พูดจาคล่องแคล่ว ยกยาขี้ผึ้งดำแผ่นหนึ่งเสียจนดูเลิศเลอราวกับของวิเศษ
ทั้งอ้างว่าเป็นตำรับลับสืบทอดมาถึงเจ็ดชั่วคน ทั้งบอกว่าโรคที่แม้แต่หมอหลวงในวังยังรักษาไม่ได้ เขาใช้ยาแค่สามแผ่นก็เอาอยู่
“ท่านลุง ปวดเอวแบบนี้เป็นเพราะลมชื้นฝังลึกถึงกระดูก! แปะยาครอบจักรวาลของข้า คืนนี้ก็เห็นผลแล้ว…”