กลิ่นหอมของอาหารลอยมาจากปากตรอก
มองจากไกล ๆ ก็เห็นประตูจวนเสิ่น เสิ่นจิงหานอุ้มเสิ่นอวิ้นไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหิ้วคอเสื้อด้านหลังของเสิ่นเหนียน
เสิ่นเหนียนดิ้นเตะขาอยู่กลางอากาศ “ท่านพ่อ! ข้ารู้ผิดแล้ว! ข้าเอาผ้ากันเปื้อนน้ำลายของน้องสาวไปทำหนังสติ๊ก ข้าผิดไปแล้ว—”
เสิ่นจิงหานพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ท่อง ‘อธิกวารเพิ่มเป็นปี’ จบเมื่อไร ค่อยปล่อยเจ้า”
เสิ่นเหนียนแทบร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
ซ่งจื้ออี้เดินเข้ามาใกล้ รับลูกสาวจากอ้อมแขนของเสิ่นจิงหาน
พอเสิ่นอวิ้นเห็นท่านแม่ ก็ร้อง “อ๊า!” แล้วโผเข้าหาทันที มือเล็ก ๆ กำคอเสื้อของนางไว้ไม่ยอมปล่อย
“ซื้อกับข้าวมาแล้วหรือ?” เสิ่นจิงหานถามเสียงเรียบ
ซ่งจื้ออี้ “...อืม”