ซ่งจื้ออี้นอนไม่ค่อยหลับ
เสียงจากกระท่อมข้าง ๆ
เสียงครางดังต่อเนื่องตั้งแต่ครึ่งคืนแรกไปจนถึงครึ่งคืนหลัง ระหว่างนั้นเงียบไปสองครั้ง นางนึกว่าคนคงสิ้นใจแล้ว แต่เสียงกลับดังขึ้นอีก คล้ายไส้เทียนที่ไหม้จนเกือบหมด กำลังเผาไหม้เป็นครั้งสุดท้าย
พอฟ้าสาง เสียงก็เงียบลง
ซ่งจื้ออี้ลุกขึ้นนั่ง มองผ่านรอยแยกของผนังไม้ไผ่ไปยังข้างนอก
หน้ากระท่อมข้าง ๆ มีนักโทษชายสองคนนั่งยอง ๆ กำลังปรึกษาอะไรกันอยู่
เสียงไม่ดังนัก แต่ลอยมาเข้าหูไม่กี่คำ—“หามออกไป” “ที่เดิม” “คนที่แปดแล้ว”
คนที่แปด
นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบผมทัดไว้หลังหู แล้วออกจากกระท่อม
พอฟ้าสว่าง บรรยากาศในเขตนักโทษหญิงก็เห็นได้ชัดกว่าเมื่อวาน
กระท่อมสามหลังล้อมเป็นลานเล็ก ๆ กลางลานมีบ่อน้ำอยู่บ่อหนึ่ง ขอบบ่อบิ่นหายไปครึ่งหนึ่ง เวลาตักน้ำต้องก้มตัวชะโงกลงไปคว้า
หญิงชราที่กำลังฟั่นเชือกหญ้าตื่นแล้ว นั่งยอง ๆ ล้างหน้าอยู่ข้างบ่อ
พูดให้ถูกคือเอามือเปียก ๆ ป้ายหน้าไปสองที พอถือว่าได้ล้างแล้ว
“ตื่นแล้วหรือ?” หญิงชราเอ่ยโดยไม่เงยหน้า
“อืม คนข้างบ้านนั่น...”
“ตายแล้ว” หญิงชราเช็ดมือกับขากางเกง “แซ่ซุน เดิมเป็นครูสอนหนังสืออยู่ที่เมืองสวีโจว เพราะช่วยคนอื่นเขียนคำร้องทวงค่าจ้างที่ค้างอยู่ เลยถูกจับมา ที่นี่ได้ครึ่งเดือน วันที่สามก็เริ่มท้องเสียแล้ว”
ซ่งจื้ออี้เดินไปที่บ่อแล้วก้มมองลงไป
ผิวน้ำขุ่นมัว มองเห็นใบไม้ร่วงที่เน่าเปื่อยกองทับถมอยู่ก้นบ่อ
“ทุกคนดื่มน้ำนี้กันหรือ?”
“ไม่ดื่มน้ำนี้แล้วจะดื่มอะไร? ลำธารข้างหน้าก็รสชาติแบบนี้เหมือนกัน” หญิงชราลุกขึ้น “อ้อ ข้าแซ่เจิ้ง เจ้าเรียกว่าอะไร?”
“ซ่งจื้ออี้”
“มาจากตระกูลซ่งสินะ เจ้ายังดูอ่อนต่อโลก ข้าขอเตือนไว้หน่อย โจ๊กมื้อเช้าไปรับได้ที่โรงครัวทางตะวันออก ไปช้าก็หมด ถ้วยก็เอาไปเอง ถ้าไม่มีถ้วยก็ใช้มือรองเอา อย่าไปคุยกับผู้หญิงแซ่เจียคนนั้น นางพอจะพูดกับนายโจวรู้เรื่อง ปากมาก เจ้าพูดอะไรไป นางก็เอาไปขายต่อทันที”
“ขอบคุณท่านป้าเจิ้ง”
“จะขอบคุณทำไม พรุ่งนี้เจ้าก็รู้เอง ที่นี่ไม่มีอะไรน่าขอบคุณหรอก”