ยามเช้า เรือนที่เย่จิ่วเหนียงซื้อไว้ในเมืองหลวงประดับประดาด้วยโคมและผ้าแพรสีแดงเต็มลาน
อักษรมงคลสีแดงสดถูกแปะไว้ทั่วประตูหน้าต่าง
ในลานมีหีบไม้การบูรหลายสิบใบวางเรียงอยู่ แต่ละใบผูกผ้าแพรแดงไว้ ทั้งหมดเป็นสินเดิมที่เย่จิ่วเหนียงเก็บหอมรอมริบให้ตัวเอง
ภายในห้อง ซ่งจื้ออี้ถือหวีไม้จันทน์แดง สางผมดำขลับยาวสลวยของเย่จิ่วเหนียงตั้งแต่โคนจรดปลาย
“หวีครั้งแรก ให้รักมั่นคงจนปลายผม หวีครั้งที่สอง ให้ผมขาวเคียงข้างกัน” ซ่งจื้ออี้เอ่ยเสียงอ่อนโยน
เย่จิ่วเหนียงมองตัวเองในคันฉ่องทองแดง
บนชุดแต่งงานสีแดงสดปักลายดอกบัวเคียงคู่ เส้นไหมทองทอประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงยามเช้า
“จื้ออี้” เย่จิ่วเหนียงเอ่ย “แม้แต่ในฝัน ข้าก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ได้สวมชุดนี้”
“เจ้าเหมาะสมแล้ว” ซ่งจื้ออี้วางหวีลง หยิบกล่องไม้จันทน์แดงทรงแบนจากแขนเสื้อ แล้วเลื่อนมาตรงหน้าเย่จิ่วเหนียง
เย่จิ่วเหนียงเปิดกล่อง
ข้างในไม่ใช่เครื่องประดับทองเงิน แต่เป็นมีดหลิวเย่ทำจากเหล็กกล้าชุดหนึ่งกับเข็มเงินเรียวเล็กหลายเล่ม
“ตอนนั้นเจ้าให้ที่พักพวกเราที่เยว่โจว วันนี้ข้าจึงมอบเครื่องมือทำมาหากินให้เจ้า” ซ่งจื้ออี้มองนาง “แต่งงานแล้ว ป้ายหอจี้เหรินก็ห้ามล้มเด็ดขาด หากเผยฉางเกิงกล้าทำให้เจ้าต้องน้อยใจแม้แต่นิดเดียว ก็ถือมีดเล่มนี้มาหาข้า ข้าจะออกหน้าให้เจ้าเอง”
ดวงตาเย่จิ่วเหนียงแดงเรื่อ
นางปิดกล่องไม้ พยักหน้าอย่างหนักแน่น “เขาไม่กล้าหรอก”
เสียงประทัดดังสนั่นมาจากด้านหน้า
อากุ้ยคนงานในร้านวิ่งเข้ามาในลานด้านหลัง เหงื่อท่วมศีรษะ “เถ้าแก่! ขบวนรับเจ้าสาวมาถึงแล้ว! ใต้เท้าเผยลงจากม้าแล้วขอรับ!”