ตอนที่ 111 ไปกินบะหมี่กัน (ตอนจบบริบูรณ์)
ตอนนี้เขาไม่ต้องเป็นขอทานแล้ว สวมเสื้อผ้าชุดสั้นสะอาดสะอ้าน คอยเรียนอ่านเขียนและจำแนกสมุนไพรกับซ่งจื้ออี้อยู่ในเพิงตรวจรักษาฟรี
“ท่านอาจารย์ จัดยาเรียบร้อยแล้วขอรับ” หนีฉิวยื่นห่อยาที่ห่อเสร็จให้หญิงชรา
ซ่งจื้ออี้ลุกขึ้นยืน จัดปลายแขนเสื้อให้เข้าที่
“วันนี้พอแค่นี้ ที่เหลือให้หู่จื่อคอยดูแล” สั่งเสร็จ ซ่งจื้ออี้ก็หันหลังเดินออกจากเพิงตรวจรักษาฟรี
จวนเสิ่นอยู่สุดตรอก
เมื่อผลักประตูเรือนเข้าไป ใบของต้นไหวโบราณก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้ว
เสิ่นจิงหานนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายไม้ไผ่ภายในลาน
ในมือเขาถือบันทึกการเดินทางเล่มหนึ่งจากราชวงศ์ก่อน แต่ไม่ได้เปิดอ่าน
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า
ซ่งจื้ออี้เดินเข้าไปนั่งลงบนม้านั่งหินข้างกายเขา
“แก้บทความเสร็จแล้วหรือ?” ซ่งจื้ออี้ถาม
“เสร็จแล้ว” เสิ่นจิงหานไม่ได้ก้มหน้า “เจ้าหนูนี่คิดมาก ต้องกดนิสัยลงสักหน่อย”
“มองอะไรอยู่?” ซ่งจื้ออี้มองตามสายตาของเขาขึ้นไป
บนท้องฟ้ามีเพียงเมฆกระจัดกระจายอยู่ไม่กี่ก้อน
“มองเมฆ” เสิ่นจิงหานหันกลับมา สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของนาง
ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา เสิ่นจิงหานค่อย ๆ ปล่อยอำนาจที่แท้จริงในสภาขุนนางออกไป
ตำแหน่งขุนนางของเขายังคงเป็นไท่ฟู่ แต่ใน 10 วัน เขามักอ้างว่าป่วยจนไม่เข้าประชุมราชสำนักถึงครึ่งหนึ่ง
ฮ่องเต้องค์ใหม่ทรงเคารพเขาอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่ทรงตัดสินพระทัยไม่ได้ ก็จะให้ขันทีนำฎีกามาส่งที่จวนเสิ่น
ซ่งจื้ออี้รินน้ำอุ่นให้ตนเอง แล้วจิบไปคำหนึ่ง
ร่างกายของนางฟื้นตัวได้ดีมากด้วยการบำรุงจากบัวหิมะ