“เหล่าเซวี่!” เสียงของเสิ่นจิงหานดังทะลุบานประตูห้องใหญ่ น้ำเสียงสั่นไหวแผ่วเบาจนแทบจับไม่ได้ “เอาเทียบเชิญของข้าไปสำนักหมอหลวง! เชิญหมอหลวงฉีมา! เร็ว!”
ครึ่งชั่วยามต่อมา
หมอหลวงอาวุโสฉีหอบหิ้วหีบยา รีบร้อนมาถึงจวนเสิ่น
ภายในห้องใหญ่เงียบงันราวกับไม่มีคนอยู่
เสิ่นจิงหานยืนข้างเตียง สายตาจับจ้องนิ้วของหมอหลวงที่กำลังแตะชีพจรซ่งจื้ออี้แน่นิ่ง
หมอหลวงอาวุโสฉีหลับตา คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นทุกขณะ
ผ่านไปนาน เขาจึงชักมือกลับ ก่อนถอนหายใจยาว
“ใต้เท้า ชีพจรของฮูหยิน...” หมอหลวงอาวุโสฉีอ้ำอึ้ง คล้ายอยากพูดแต่ไม่กล้า
“พูดมา” เสิ่นจิงหานเอ่ยสั้น ๆ น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
“พิษไอหมอกเข้าสู่เส้นลมปราณ ทำลายปอดและม้ามของฮูหยินขอรับ” หมอหลวงอาวุโสฉีมีสีหน้าเคร่งขรึม “ไอหมอกในหุบเขาคนตายเป็นพิษร้ายแรงอยู่แล้ว ฮูหยินสูดเข้าไปมากเกินไป จึงกระทบรากฐานของร่างกาย ตอนนี้พิษสะสมอยู่ภายใน ทำให้ลมปราณและเลือดไหลเวียนผิดปกติ อวัยวะภายในทั้งห้าอ่อนแอและเสื่อมโทรม”
มือทั้งสองของเสิ่นจิงหานกำหมัดแน่นอยู่ในแขนเสื้อ “ต้องพักฟื้นนานเท่าใด?”
หมอหลวงอาวุโสฉีก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเสิ่นจิงหาน “อย่างน้อยครึ่งปี อย่างมาก...”
“อย่างมากเท่าใด?” เสิ่นจิงหานก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว จ้องเขม็งไปยังหมอหลวง
“...อย่างมากสามปีขอรับ” น้ำเสียงของหมอหลวงอาวุโสฉีสั่นเครือ “อีกทั้งมีข้อแม้ว่าฮูหยินห้ามเหน็ดเหนื่อย ห้ามถูกความเย็น และห้ามคิดมากเกินไป มิฉะนั้น... ต่อให้เป็นเซียนทองคำผู้ยิ่งใหญ่ก็ช่วยไม่ไหว”
ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน
ซ่งจื้ออี้พิงหมอนอยู่ครึ่งตัว มองหมอหลวงอาวุโสฉี ก่อนหันไปมองเสิ่นจิงหาน
นางพยายามทำลายความเงียบที่ชวนอึดอัด พลางฝืนยิ้มแห้ง ๆ “สามปีก็สามปีสิ ค่อย ๆ พักฟื้นก็ได้ แล้วเพิงตรวจรักษาฟรีของข้ายังเปิดได้หรือไม่?”
“เจ้ายังจะห่วงเพิงตรวจรักษาฟรีอีก!”
เสิ่นจิงหานหันขวับ เสียงดังขึ้นอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
ดวงตาของเขาแดงก่ำ เส้นเลือดฝอยเต็มตาขาว
ใบหน้าที่ปกตินิ่งสงบ แม้ภูเขาถล่มตรงหน้าก็ไม่เปลี่ยนสี บัดนี้กลับบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัวและโกรธเกรี้ยวอย่างสุดขีด
ซ่งจื้ออี้ชะงักไป