วันที่ 3 ต้นเดือน
ซ่งจื้ออี้ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
นางนอนอยู่บนฟางแห้ง จ้องเพดานห้องเก็บฟืนพร้อมนับรอยแตกได้ 37 รอย
วันนี้ต้องออกเดินทางแล้ว
ห่อสัมภาระเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
หนังสือผ่านทาง เงินเศษ มีดสั้น แผนที่ เสบียงแห้ง และสมุนไพร
ยังมีเสื้อผ้าสะอาดที่เย่จิ่วเหนียงยัดให้ พับเรียบร้อยวางไว้ล่างสุด
ลู่เสี่ยวหม่านตื่นเร็วกว่านางเสียอีก
พอนางลุกขึ้นนั่ง เสี่ยวหม่านก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว
เสิ่นจิงหานพิงกำแพงอยู่ สีหน้าดีกว่าครึ่งเดือนก่อนมาก แก้มเริ่มมีสีเลือดฝาด เวลานั่งตัวตรงแผ่นหลังก็ไม่งองุ้มอีก ความหม่นหมองทำนองว่า “ข้าเตรียมใจตายได้ทุกเมื่อแล้ว” จางหายไปกว่าครึ่ง
เสิ่นจิงหานก้มลงตรวจมือซ้าย
นิ้วสองนิ้วที่ถูกหัวลูกศรบาดถอดผ้าพันแผลออกแล้ว เหลือเพียงรอยแผลเป็นสีม่วงแดงสองรอย
เขาขยับข้อนิ้ว งอได้คล่องแคล่วดี
ซ่งจื้ออี้เดินเข้าไปดูแวบหนึ่ง “จับพู่กันได้แล้วหรือ?”
“ได้”
“พอไปถึงหลิงหนาน เจ้าก็กลับไปทำอาชีพเดิม เขียนคำฟ้องเลี้ยงปากเลี้ยงท้องคนอื่นได้แล้ว”
เสิ่นจิงหานเหลือบตามองนาง
ประตูห้องเก็บฟืนถูกผลักเปิด
ลู่เสี่ยวหม่านยกชามใบใหญ่เบียดตัวเข้ามา ในชามมีหมั่นโถวแป้งขาวสามลูกกับไข่ต้มสามฟอง
“ป้าพุงพลุ้ยให้มา” ลู่เสี่ยวหม่านยื่นชามให้ น้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย
ซ่งจื้ออี้หยิบไข่ฟองหนึ่งเคาะกับเข่าสองที
หมั่นโถวแป้งขาว
ปกติป้าพุงพลุ้ยให้คนงานกินแต่แผ่นแป้งธัญพืชรวม ส่วนแป้งขาวเก็บไว้รับแขก
นางแกะเปลือกไข่แล้วส่งให้เสิ่นจิงหาน
เสิ่นจิงหานรับไป มองอยู่ครู่หนึ่ง
“กินสิ” ซ่งจื้ออี้หยิบอีกฟองส่งให้เสี่ยวหม่าน “นี่เป็นมื้อสุดท้ายที่ได้กินแป้งขาว ออกจากประตูนี้ไปก็ต้องกลับไปใช้ชีวิตเคี้ยวหมั่นโถวแข็ง ๆ อีกแล้ว”