รุ่งเช้า ถนนใหญ่จูเชวี่ย
ประตูหอจี้เหรินเพิ่งเปิดออกได้สองบาน ซ่งจื้ออี้ก็เดินเข้ามาทางประตูข้าง
วันนี้นางสวมเสื้อคลุมสีเขียวเรียบง่าย บนศีรษะปักเพียงปิ่นไม้หนึ่งเล่ม ด้านหลังไม่มีเหล่าเซวี่ตามมาด้วย มีเพียงจ้าวเฟิงที่คอยตามอยู่ห่าง ๆ
เย่จิ่วเหนียงกำลังยืนดีดลูกคิดอยู่หลังเคาน์เตอร์ พอเงยหน้าขึ้นเห็นนาง คิ้วเรียวก็เลิกขึ้นเล็กน้อย
“ฮูหยินอัครมหาเสนาบดีมาเช็กบัญชีแต่เช้าเชียวหรือ?”
ซ่งจื้ออี้ไม่ตอบ เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์แล้วผลักผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่พับเป็นสี่เหลี่ยมเรียบร้อยไปให้
“จิ่วเหนียง ไปที่เรือนหลัง”
เห็นสีหน้านางผิดปกติ เย่จิ่วเหนียงก็วางลูกคิดทันที สั่งให้คนงานดูแลร้าน แล้วพาซ่งจื้ออี้เข้าไปยังห้องบัญชีในเรือนหลัง ก่อนลงกลอนประตูจากด้านใน
ซ่งจื้ออี้นั่งลง แล้วคลี่ผ้าเช็ดหน้าออก
เศษรากฝอยสีดำคล้ำหลายชิ้นวางนิ่งอยู่บนผ้าขาว
เย่จิ่วเหนียงโน้มตัวเข้าไปดู เพียงชำเลืองมองก็หยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาดมใกล้ปลายจมูก สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง
“ซีซิน?” เย่จิ่วเหนียงมองซ่งจื้ออี้ “ในตำรับบำรุงดินก่อกำเนิดทองของเจ้าไม่มีสมุนไพรชนิดนี้แน่ ใครเป็นคนจัดยาให้?”
“ตำรับยาของหมอหลวงอาวุโสฉีไม่มีปัญหา” ซ่งจื้ออี้ยกชาที่เย็นชืดบนโต๊ะขึ้นจิบ ดับอาการคันแห้งในลำคอ “นี่เป็นสิ่งที่ข้าเลือกออกมาจากกากยาที่ต้มเสร็จเมื่อวาน มีคนผสมบางอย่างลงในสมุนไพรที่ส่งเข้าไปในจวนเสิ่น”