บานประตูถูกถีบเปิดผาง
แสงแดดจ้าจากด้านนอกสาดทะลักเข้ามาในห้อง ตกกระทบร่างของทั้งสองคน
เจ้าหูยืนอยู่ตรงประตู ย้อนแสง มือเล่นมีดสั้นไปมา สายตาเย็นเยียบกวาดมองคนทั้งสองที่นอนอยู่บนพื้น
「ฮูหยินเสิ่น หลับกลางวันสบายดีหรือไม่」เขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา แล้วเดินตรงเข้าหาทีละก้าว
รองเท้าบูตเหยียบลงบนพื้น เกิดเสียงเสียดสีชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง
「ได้เวลาออกเดินทางแล้ว」เขาย่อตัวลง ปลายมีดแนบเข้ากับแก้มของซ่งจื้ออี้
ปลายมีดเลื่อนลงมาตามแนวกราม เฉียดผ่านลำคอด้านข้าง
「ผิวนุ่มเนียนเชียว ป่วยหนักขนาดนี้ พอถึงเจ๋อโจว เอาไปขายให้ซ่องลับ ๆ ก็ยังแลกเงินเศษได้หลายตำลึง」เจ้าหูพึมพำกับตัวเอง แล้วใช้สันมีดตบแก้มซ่งจื้ออี้เบา ๆ 「นอนต่อเถอะ หลับให้ตายไปเลย ทางทรมานสายนี้ก็เดินไปได้ครึ่งทางแล้ว」
ซ่งจื้ออี้กัดปลายลิ้นแน่น
รสคาวสนิมแผ่กระจายไปทั่วปาก
นางควบคุมจังหวะการขยับของทรวงอก บังคับลมหายใจให้ช้าและหนักขึ้น
ตำราพิษวิทยาสมุนไพรระบุว่า อาการทั่วไปของพิษลำโพงคือ ง่วงซึมและกล้ามเนื้ออ่อนแรง
เจ้าหูลุกขึ้นยืน
เขาไม่ได้ชักมีดฆ่าคนในทันที
ฆ่าคนต้องออกแรง ทั้งยังทำห้องสกปรก ต้องเก็บกวาดอีก
สถานที่รกร้างห่างไกลผู้คนเช่นนี้ แค่จับคนเป็น ๆ มัดขึ้นรถลากไปยังท่าเรือ ก็มีคนมารับ ได้เงินแล้วก็จากไป สะดวกที่สุด
เขาหันหลัง เดินไปหยิบเชือกป่านเส้นหนาที่หลังประตู
เมื่อหันหลังให้ ประตูห้องก็เปิดโล่ง
ช่วงเวลานี้มีเพียงสองวินาที
ซ่งจื้ออี้ลืมตาขึ้นฉับพลัน
มือขวาชักมีดพร้าออกมาจากใต้กระโปรงรวดเร็วดุจสายฟ้า