ยามเช้าตรู่
หมอกเหนือสถานที่พักพิงยังไม่จางหาย
ซ่งจื้ออี้ผูกผ้าขาวไว้บนศีรษะ นั่งต้มโจ๊กอยู่หน้ากระท่อมของนักโทษหญิง
ท่านน้าจางเดินเข้ามา ยัดผลไม้ป่าสองผลใส่มือนาง «กินเสีย คนตายไปแล้ว คนเป็นก็ยังต้องหายใจ»
ซ่งจื้ออี้ก้มหน้า ขอบตาแดงขึ้นมาพอดี «ท่านน้า ข้ากินไม่ลง»
«กินไม่ลงก็ต้องกิน» ท่านน้าจางถอนหายใจ «สามีเจ้าอายุสั้นก็จริง แต่ฝีมือรักษาคนของเจ้าน่ะอยู่ได้นาน วันนี้ลุงโจวยังรอให้เจ้าเปลี่ยนยาให้เขาอยู่เลย»
ชุยจิ่วเดินโซเซมาจากเขตนักโทษชาย ในมือถือเคียวเก่า ๆ เล่มหนึ่ง «แม่หนูตระกูลซ่ง ข้าช่วยถอนหญ้าในแปลงยาของเจ้าแล้ว ถ้าจะขึ้นเขาหลังไปเก็บยาอีก ก็บอกข้าสักคำ ข้าจะไปพูดกับผู้คุมแซ่เฉาให้พาเจ้าไป»
«ขอบคุณพี่ชุย» เสียงของซ่งจื้ออี้แหบพร่า
หานซื่อเดินเข้ามาโดยใช้ไม้เท้าค้ำ ภรรยาของเขาเดินตามหลังมา ในมือถือถุงผ้าที่เพิ่งเย็บเสร็จใบหนึ่ง «หมอซ่ง นี่เอาไว้ใส่ยา ขอแสดงความเสียใจด้วย»
ซ่งจื้ออี้มองเหล่านักโทษที่ถูกเนรเทศเหล่านี้
พวกเขาเองก็ยังดิ้นรนอยู่ในโคลนตม แต่ก็ยังแบ่งปันน้ำใจเล็กน้อยให้หญิงที่เพิ่งกลายเป็น «ม่าย» ได้
«ข้าไม่เป็นไร» ซ่งจื้ออี้ลุกขึ้น «ข้าจะไปเดินดูแถวเขาหลัง เก็บสมุนไพรที่ช่วยขับไอพิษเสียหน่อย อีกไม่กี่วันอากาศจะร้อนขึ้น ที่พักพิงแห่งนี้เกิดไอพิษได้ง่าย»
เจ้าหนุ่มแซ่เฉาเดินผ่านมาพอดี พอได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าทันที «ไปเถอะ ๆ หมอซ่ง อยากไปไหนก็ไป ขอแค่อย่าไปไกลนักก็พอ»
ตอนนี้เขาทั้งนับถือทั้งหวาดกลัวซ่งจื้ออี้ กลัวว่านางจะไม่พอใจขึ้นมาสักวัน แล้ว «ไอขุ่นมัว» จะลอยไปถึงบ้านกระเบื้องของเขา