“พี่สะใภ้ สูตรยาที่กินอยู่ทุกวันยังเก็บไว้ไหม?”
หญิงร่างกำยำผิวคล้ำชะโงกหน้าเข้ามาจากนอกประตู “ติดอยู่ในครัว เดี๋ยวฉันไปเอามาให้”
ไม่นานนัก สูตรยาก็ถูกส่งเข้ามา
ซ่งจื้ออี้กวาดตามองครู่หนึ่ง เป็นยาต้มบำรุงเลือดด้วยตังกุย ผสมยาต้มซื่ออู้แล้วปรับลดเพิ่มสมุนไพร แถมยังใส่หวงฉีและตั่งเซินลงไปอีกมากมาย
ล้วนแต่เป็นยาบำรุง
นี่ไม่ใช่แค่บำรุงครรภ์แล้ว แต่เหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟเสียมากกว่า
“เทยาหม้อที่อยู่หน้าประตูทิ้งไป” ซ่งจื้ออี้วางสูตรยาลงบนหัวเตียง
หญิงวัยกลางคนสองคนสบตากัน แต่ไม่มีใครขยับ
หญิงร่างกำยำผิวคล้ำตวาดมา “หูหนวกหรือไง? เททิ้ง!”
หม้อยาถูกยกออกไป
ซ่งจื้ออี้เดินวนในห้องหนึ่งรอบ แต่ไม่พบสมุนไพรที่ใช้ได้เลย
เธอผลักประตูออกไป เกือบชนเสิ่นจิงหานที่พิงเสาอยู่ตรงระเบียง
“ฉันต้องใช้เทียนหมา โกวเถิง” ซ่งจื้ออี้ลดเสียงลง “ถ้ามีสือเจวี๋ยหมิงด้วยก็ดี แต่ถ้าไม่มีจริง ๆ ใช้เก๊กฮวย เซี่ยคูเฉ่า กับหนิวซีแทนไปก่อนก็ได้”
“แน่ใจหรือว่าจะรักษาไปในทางนี้?” เสิ่นจิงหานไม่ได้ถามถึงทิศทางการหาสมุนไพร
“ตำรับยาต้มเทียนหมาโกวเถิงแบบปรับให้ง่ายลง ช่วยสงบตับ สยบลม ขับร้อน และทำให้จิตใจสงบ นี่เป็นตำรับยาโบราณที่ใกล้เคียงกับการลดความดันโลหิตที่สุดเท่าที่ฉันนึกออก” เธอชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่ฉันไม่เคยปรุงยาเองเลย ประสบการณ์จริงเป็นศูนย์”
เสิ่นจิงหานมองเธอ
“งั้นก็ถือว่านี่เป็นประสบการณ์จริงของเจ้า” เขาพูด
ซ่งจื้ออี้ชะงักไปนิดหนึ่ง เกือบหลุดหัวเราะออกมา
คนคนนี้ยังอุตส่าห์พูดมุกหน้าตายได้ในเวลาแบบนี้