“ไม่ต้องรู้หรอกว่าจะเอาไปทำอะไร” ซ่งจื้ออี้นั่งยองอยู่ข้างบ่อน้ำ กดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบ “จำไว้แค่เรื่องเดียว พรุ่งนี้ตอนเที่ยงคืน จับไก่ตัวใหญ่ในเล้าไว้ แล้วกดโคนปีกมันให้แน่น”
ลู่เสี่ยวหม่านนั่งยองอยู่ฝั่งตรงข้าม มือกำรองเท้าที่ซักค้างไว้ข้างหนึ่ง น้ำยังหยดติ๋ง ๆ
“ตรงโคนปีกมีเส้นเลือดอยู่เส้นหนึ่ง ผิวบาง คลำเจอจังหวะเต้น ใช้ไม้ไผ่แหลมที่ข้าเหลาให้แทงเข้าไป รองเลือดมาแค่พอเต็มหลอดไม้ไผ่สั้น ๆ ก็พอ แทงเสร็จแล้วเอาขี้เถ้าหญ้ากดไว้ ไก่จะไม่ตาย”
“...ข้าไม่เคยแทงไก่มาก่อน”
“ข้าก็ไม่เคย” ซ่งจื้ออี้ลุกขึ้น “เพราะอย่างนั้นคืนนี้ต้องลองฝึกก่อน”
“ฝึกกับอะไร?”
“ฝึกกับความกล้าของเจ้านั่นแหละ”
ลู่เสี่ยวหม่านสะดุ้งเล็กน้อย แล้วสวมรองเท้าเข้ากับเท้า
คืนนั้นหลังเล้าไก่มีเรื่องชุลมุนเกิดขึ้นฉากหนึ่ง
ซ่งจื้ออี้ถือคบเพลิงส่องสว่าง ส่วนลู่เสี่ยวหม่านใช้สองมือกดไก่ลายดอกตัวใหญ่ไว้
ไก่ไม่ให้ความร่วมมือ สะบัดปีกจนขนปลิวว่อน แถมยังถีบคางลู่เสี่ยวหม่านเข้าให้หนึ่งที
“กดไว้!”
“ข้ากดอยู่! มันข่วนข้า!”
“ตัวเจ้าใหญ่กว่ามันตั้ง 30 เท่า จะกลัวอะไร?”
“ตัวใหญ่แล้วมีประโยชน์อะไร? มันมีกรงเล็บนะ!”
เสียงดังปลุกท่านน้าจางให้ตื่น นางคลุมเสื้อผ้าเดินออกมา ยืนดูอยู่ห่างไปสามก้าวครู่หนึ่ง
“พวกเจ้าสองคนมาทำอะไรกับไก่ของข้ากลางดึกดื่น?”
“ท่านน้า ไม่ได้ทำอะไรกับมันเจ้าค่ะ แค่...ตรวจสุขภาพ”
“ตรวจสุขภาพ?”
“ตรวจดูว่าไก่แข็งแรงดีหรือเปล่าเจ้าค่ะ”
ท่านน้าจางกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมองลู่เสี่ยวหม่านที่มีขนไก่เต็มหน้า