พ่อค้าเร่จากไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
ตอนซ่งจื้ออี้ลุกขึ้นจากกองฟาง ข้างห้องครัวเหลือเพียงรอยวงกลมจากตะกร้าไม้ไผ่กดทับไว้ แม้แต่ขี้เถ้าก็ไม่เหลือสักหยิบมือ
คนคุมกองที่แซ่เฉาเดินหาวเข้ามา ใช้เท้าเขี่ยก้อนหินเรียบแผ่นนั้น “พ่อค้าขายยาหนีไวจริง”
“เขาทำมาค้าขาย เสียเวลาไปวันหนึ่งก็ขาดทุนไปวันหนึ่ง” ซ่งจื้ออี้ยกหม้อดินไปตักน้ำ สีหน้าเรียบเฉย
กระดาษจดหมาย แผ่นไม้ไผ่ และเงินซ่อนอยู่ด้านในเสื้อแนบเนื้อ เรียงชิดกันจนเสียดสีหน้าอก อุ่นวาบอยู่ตลอดเวลา
ในห้องครัว ชายชราร่างผอมดำยังคงเฝ้าหม้อใบใหญ่ทั้งสามใบตามเดิม
แต่วันนี้มีต้มน้ำเพิ่มอีกหม้อ เป็นคำสั่งของโจวเตี่ยนที่คนคุมกองแซ่เฉารับไปปฏิบัติ
น้ำที่ต้มจนเดือดถูกพักไว้ในโอ่งอีกใบ นักโทษพากันเข้าแถวมาตัก
ซ่งจื้ออี้ย่อตัวลงข้างโอ่ง ตักน้ำเดือดมาหนึ่งชามแล้วดื่มไปสองอึก
อุ่นดี ไม่มีกลิ่นแปลก ๆ
“ท่านหมอซ่ง!” ภรรยาหานซื่ออุ้มลูกเดินมาจากทางตะวันออก สีหน้าของเด็กดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับสองวันก่อน ดูอวบขึ้นด้วย อาจเป็นเพราะอาการบวมน้ำบนใบหน้าหายไป จึงดูอิ่มเอิบขึ้น
“เมื่อคืนลูกนอนเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ดีขึ้นมาก หลับยาวจนฟ้าสางเลยค่ะ แต่ว่า...” ภรรยาหานซื่อลดเสียงลง “ถ่ายอีกครั้งหนึ่ง ยังไม่เป็นก้อน”
“ปกติ ลำไส้กับกระเพาะยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ ตอนป้อนโจ๊กให้ใส่มันเทศที่ฉันให้ไปสองแผ่น ต้มจนใช้ตะเกียบจิ้มแล้วเละ อีกสามวันค่อยมาดูกัน”
ภรรยาหานซื่อพยักหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ท่านหมอซ่ง ฉัน...ไม่มีอะไรจะตอบแทนท่านเลย ฉันเย็บพื้นรองเท้าเป็น ไม่อย่างนั้นให้ฉันทำรองเท้าสักคู่ให้ท่านดีไหม?”
ซ่งจื้ออี้ก้มมองรองเท้าของตัวเอง
พื้นรองเท้าสึกจนเป็นรูอยู่สองรู นิ้วโป้งเท้าโผล่ออกมาทักทายผู้คนเป็นครั้งคราว
“ได้สิ” นางยิ้ม “ทำให้ทนหน่อยนะ ฉันใช้รองเท้าเปลือง”
ภรรยาหานซื่อดูโล่งใจขึ้น อุ้มลูกเดินจากไป