ยามบ่าย
ซ่งจื้ออี้กำลังตรวจนับไป๋เสาใหม่ที่เพิ่งมาถึงในห้องเก็บของ
เย่จิ่วเหนียงเข้ามาตรวจ ทั้งสองจัดเรียงสินค้าไปพลางพูดคุยกันไปพลาง
“อยู่ในห้องเก็บของมาสามวันแล้ว เห็นอะไรบ้างหรือยัง?” เย่จิ่วเหนียงพิงกรอบประตู น้ำเสียงสบาย ๆ
“ห้องเก็บของของท่านจัดการเป็นระเบียบดีเจ้าค่ะ” ซ่งจื้ออี้แยกไป๋เสาตามขนาด “แต่มีห้องหนึ่งที่ข้ายังไม่เคยเข้าไป”
สายตาของนางหยุดอยู่ที่ประตูซึ่งใส่กุญแจไว้ตรงด้านในสุดของห้องเก็บของ
สีหน้าของเย่จิ่วเหนียงไม่เปลี่ยน ทว่ามือที่กำลังเล่นสมุดบัญชีอยู่ชะงักไปชั่วขณะ
“ห้องนั้นไม่ใช่หน้าที่ของเจ้า”
“อืม” ซ่งจื้ออี้เบนสายตากลับ แล้วทำงานต่อ
ไม่ถาม
ยิ่งไม่ถาม อีกฝ่ายก็ยิ่งสงสัยว่านางรู้หรือไม่รู้กันแน่
นี่เรียกว่าหยั่งเชิงกลับด้าน
ยามค่ำคืน
ตะเกียงน้ำมันในห้องฟืนมอดแสงลง ลู่เสี่ยวหม่านขดตัวอยู่ที่มุมห้อง กรนเสียงดัง
ซ่งจื้ออี้พลิกตัว หลับตาแต่กลับนอนไม่หลับ
เมื่อเรือนหลังของหอจี้เหรินเงียบลง ลมกลางคืนก็พัดลอดร่องหน้าต่างเข้ามา พร้อมกลิ่นประหลาดอย่างหนึ่ง
กลิ่นสมุนไพรเน่าเสีย
ไม่ใช่กลิ่นตกค้างจากบริเวณตากยาในตอนกลางวัน ทิศทางไม่ใช่
กลิ่นลอยมาจากทางห้องเก็บของ
ซ่งจื้ออี้ลืมตาแล้วลุกขึ้นนั่ง
นางมองไปข้างกาย
เสิ่นจิงหานพิงกำแพงอยู่ ดวงตาปรือเล็กน้อย เห็นชัดว่าเขาก็ได้กลิ่นเช่นกัน
ทั้งสองสบตากัน
ซ่งจื้ออี้ขยับริมฝีปากโดยไร้เสียง “ห้องที่ล็อกไว้นั่น”
เสิ่นจิงหานพยักหน้า
จากนั้นเขาก็ขยับปากพูดสองคำ
“อย่าไป”
ซ่งจื้ออี้ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอนตัวกลับลงไป
เช้าวันใหม่ของหอจี้เหรินเริ่มต้นด้วยเสียงด่าของป้าร่างท้วม
“อาฝู! น้ำในโอ่งแห้งก้นแล้ว ตาบอดหรือไง? ต้าหนิว อย่ามัวแต่ยืน เขี่ยขี้เถ้าในเตาหรือยัง? พวกเจ้าทั้งหลาย กินข้าวนี่กระตือรือร้นกันนัก แต่พอทำงานกลับอืดอาดราวกับไปส่งศพ—”
ซ่งจื้ออี้ถืออ่างล้างหน้าออกมาจากห้องฟืน เกือบชนเข้ากับต้าหนิวที่หอบไม้กวาดวิ่งพรวดพราดมา