สีหน้าหู่จื่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย “มี ที่นั่นเรียกว่าหุบเขาคนตาย หมอกพิษหนาทึบจนเหมือนหมอกควัน แม้แต่นกที่บินเข้าไปก็ยังออกมาไม่ได้ พ่อข้าบอกว่าข้างในมีหญ้าพิษแปลก ๆ ขึ้นอยู่ พี่ซ่งถามเรื่องนี้ทำไมหรือ?”
ซ่งจื้ออี้สบตาเขา น้ำเสียงสงบนิ่ง “ข้าจะเข้าไป”
หู่จื่อตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “พี่ซ่ง! พี่เสียสติไปแล้วหรือ ที่นั่นเข้าไปแล้วก็ไม่มีชีวิตรอด!”
“ข้าจำเป็นต้องไป” ซ่งจื้ออี้หยิบกระดาษที่เขียนตำรับยาพิษออกมาจากอกเสื้อ “ข้างในมีตัวยาชนิดหนึ่งชื่อหญ้ากู่ตัดไส้ มีอยู่ที่นั่นที่เดียว มันเป็นยาช่วยชีวิต”
“ช่วยชีวิตใคร?”
“ช่วยชีวิตพี่เสิ่นของเจ้า”
หู่จื่อชะงักไป เขานึกถึงชายหน้าตาเย็นชาที่เคยสอนเขาอ่านหนังสือและสอนให้รู้จักเป็นคน
“ข้าจะพาพี่ไป!” หู่จื่อกัดฟัน “ข้ารู้จักทางเล็ก ๆ ที่อ้อมหลบหมอกพิษรอบนอกได้!”
“ไม่ได้” ซ่งจื้ออี้ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “เจ้าอยู่บ้านดูแลเสี่ยวหมั่น ข้าจะไปเอง”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ ข้ารู้เรื่องยาและรู้วิธีหลบพิษ ถ้าเจ้าไปด้วย ข้ายังต้องคอยแบ่งใจดูแลเจ้าอีก” ซ่งจื้ออี้ตบไหล่เขาเบา ๆ “เตรียมเชือก ไม้นำไฟ แล้วก็เหล้าแรงที่สุดให้ข้า คืนนี้ข้าจะออกเดินทาง”
นางไม่มีเวลาให้เสียอีกแล้ว
เสิ่นจิงหานยังรอนางอยู่ที่เมืองหลวง
นางชักช้าไปหนึ่งวัน พิษในปอดของเขาก็จะกัดกินเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง
ยามค่ำคืน
ซ่งจื้ออี้เปลี่ยนเป็นชุดรัดกุมสีดำ
แผลถลอกด้านในต้นขาทายาแล้ว และใช้ผ้าพันแผลพันไว้แน่น
นางผูกถุงผ้าใส่ยาแก้พิษกับผงขับหมอกพิษไว้ที่เอว