“หัวหน้า ในถ้ำนี้มีกลิ่นคาวเลือด!” เสียงห้าวดังขึ้น
“เข้าไปค้น! ขาเจ้านั่นพิการแล้ว หนีไม่รอดหรอก นายท่านสั่งไว้แล้วว่าเป็นหรือตายก็ต้องเห็นตัว”
เงาดำเจ็ดแปดร่างถือดาบเล่มเดียว ค่อย ๆ ย่องเข้ามาใกล้ปากถ้ำอย่างระมัดระวัง
สิบก้าว
ห้าก้าว
“จุด!” ซ่งจื้ออี้ตวาดเสียงต่ำ
องครักษ์ลับสองคนเป่าไม้นำไฟให้ติด แล้วจุดชนวนห่อกระดาษชุบน้ำมัน ก่อนออกแรงขว้างออกไปนอกถ้ำ
“ฟู่—”
ห่อกระดาษชุบน้ำมันตกลงบนพื้น ไม่มีเสียงระเบิด มีเพียงควันขาวหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมาในพริบตา
ลมภูเขาพัดวูบ ควันฉุนจัดพุ่งเข้าใส่หน้ามือสังหารกลุ่มแรก
“นั่นอะไร? แค่ก ๆ!”
“มีพิษ! กลั้นหายใจ—”
เสียงตะโกนพลันขาดหาย
มือสังหารที่อยู่หน้าสุดสูดควันเข้าไปเพียงครั้งเดียว ดวงตาก็พลิกเหลือกทันที ดาบในมือหล่นกระทบก้อนหินเสียงดังเคร้ง ร่างทั้งร่างล้มตึงลงไป
คนที่อยู่ข้างหลังอยากถอยหนี แต่ผงเมล็ดสลอดที่เผ็ดแสบกับฤทธิ์หลอนประสาทของลำโพงได้ซึมผ่านเยื่อเมือกเข้าสู่ร่างกายแล้ว
บางคนเริ่มเกาคอตัวเองอย่างบ้าคลั่ง บางคนกุมท้องคุกเข่าอาเจียนแห้ง ๆ ส่วนอีกหลายคนชูดาบฟันอากาศมั่วซั่ว
“ลงมือ” ซ่งจื้ออี้วางผ้าชุบน้ำลง
องครักษ์ลับสองคนพุ่งเข้าใส่ราวหมาป่าบุกฝูงแกะ แสงดาบวูบวาบ
จัดการคนกลุ่มหนึ่งที่หมดแรงต่อต้าน ไม่จำเป็นต้องใช้เวลาถึงหนึ่งก้านธูปด้วยซ้ำ
เพียงไม่กี่อึดใจ เสียงร้องโหยหวนด้านนอกถ้ำก็สงบลงโดยสิ้นเชิง
องครักษ์ลับเก็บดาบเข้าฝัก ก่อนเดินกลับมาที่ปากถ้ำ “ฮูหยิน ทั้งหมด 15 คน จัดการหมดแล้ว ไม่มีใครรอด”
ซ่งจื้ออี้เดินออกไป มองร่างไร้วิญญาณที่เกลื่อนพื้น