สำนักเจิ้งอีเหว่ยตั้งอยู่ทางเหนือของพระราชวังหลวง ประกอบด้วยตำหนักหลังคาจั่วสามสิบหกหลัง
รอบตำหนักล้อมด้วยกำแพงยอดแหลมสีเทาแดง เมื่อมองจากภายนอกจะเห็นเพียงธงสีดำทะมึนเลือนราง ให้ความรู้สึกลี้ลับแต่ยังคงไว้ซึ่งความน่าเกรงขาม
เก๋อร้อยเอกพาเจียหวนเดินอ้อมไปอ้อมมา จนมาถึงที่ทำการขุนนางแห่งหนึ่งซึ่งคับแคบและเงียบสงบ
ข้างในมีคนอยู่สามคน
“เจียหวน สืบเชื้อสายจากตระกูลหรงกั๋วกง เป็นคนซื่อตรงหนักแน่น มีคุณธรรมดีงาม อย่าเห็นว่าเขาอายุยังน้อย ในอกกลับเปี่ยมด้วยใจภักดีต่อแผ่นดิน หากได้รับการฝึกฝนขัดเกลา วันหน้าย่อมกำจัดคนชั่วช่วยเหลือผู้อ่อนแอ ไม่ทำให้เกียรติของเจิ้งอีเหว่ยต้องมัวหมอง!”
“เหอเลี่ยง ใต้บังคับบัญชาของเจ้ามีตำแหน่งว่างพอดี เจ้าว่าเขาเป็นอย่างไร?”
เก๋อร้อยเอกมีสีหน้าอ่อนโยน หันไปมองชายหน้าบากคนหนึ่ง
เสี่ยวอีฉีหนึ่งคนบังคับบัญชาผู้แข็งแกร่งสามคน ฝ่ายของเหอเสี่ยวอีฉีขาดคนอยู่หนึ่งคน
เหอเลี่ยงกระตุกมุมปาก ตามชื่อคือหารือ แต่แท้จริงเป็นคำสั่ง
เขาไม่กล้าขัด “มองปราดเดียวก็รู้ว่าเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ รับภาระใหญ่ได้แน่นอน!”
“เช่นนั้นก็ฝากเจ้าอบรมเขาแล้วกัน” เก๋อร้อยเอกพยักหน้า ก่อนพาเจียหวนไปดำเนินการเรื่องเอกสาร
ครึ่งชั่วยามต่อมา เจียหวนถือป้ายประจำตัวกลับมายังที่ทำการ
เห็นเขาสวมเสื้อเฟยอวี่ คาดดาบเสี่ยวชุนไว้ที่เอว สวมรองเท้าเฉาตียน บัดนี้ก็กลายเป็นสุนัขรับใช้ราชสำนักอย่างเต็มตัวแล้ว
“ท่านเหอ” เจียหวนประสานหมัดคารวะ
เหอเลี่ยงวางท่าทีเฉยเมย เขาไม่ชอบพวกคุณชายเสเพลมาแต่ไหนแต่ไร
“พวกเราจะออกไปทำงานแล้ว เจ้าตามสบายเถอะ”
ทิ้งคำพูดไว้ เขาก็ก้าวยาวออกจากที่ทำการ ลูกน้องอีกสองคนเดินตามไปติด ๆ
“ข้าน้อยก็เป็นลูกน้องของท่านเหอเช่นกัน!” เจียหวนรีบตามไปทันที
เหตุที่เขาเข้าร่วมเจิ้งอีเหว่ย มิใช่เพื่ออวดอำนาจบารมี แต่เพื่อจับกุมอาชญากรและเพิ่มพูนพลัง เมื่อมีโอกาสก็ย่อมพลาดไม่ได้
……
เมืองหลวง ม้าสี่ตัวควบฝ่าสายฝน สาดโคลนกระจายไปทั่วพื้น
เมื่อมาถึงหมิงเยว่ฟาง เหอเลี่ยงก็ตะโกนกราดเกรี้ยวใส่ผู้คนสองข้างถนนว่า
“เจิ้งอีเหว่ยกำลังปฏิบัติหน้าที่ ผู้ไม่เกี่ยวข้องจงหลีกไป ผู้ใดขวางทางต้องตาย!”
ชาวบ้านแตกฮือราวกับฝูงนกสัตว์ ม้าทั้งสี่เร่งความเร็วขึ้น ก่อนจะกระตุกบังเหียนหยุดกะทันหันหน้าร้านน้ำชาเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
เด็กในร้านมีสีหน้าตื่นตระหนก เดินมุ่งหน้าไปยังห้องด้านในอย่างระมัดระวัง
“คิดจะหนีหรือ? ข้าจับตาดูเจ้ามาสามวันแล้ว!” เหอเลี่ยงกระโดดลงจากหลังม้า เพียงไม่กี่ก้าวก็ไล่ตามทัน
ปัง!
เขาต้อนอีกฝ่ายไปจนถึงมุมกำแพง แล้วเตะซ้ำกว่าสิบครั้ง เด็กในร้านล้มลงกับพื้น ร้องโอดครวญ
เหอเลี่ยงชักดาบเสี่ยวชุนออกมา พาดขวางลำคอของเด็กในร้าน น้ำเสียงเย็นเยียบว่า
“รีบสารภาพมา เจ้าใช่โจรเด็ดบุปผาที่ข่มเหงหญิงชาวบ้านหรือไม่?”
“ใต้เท้า ข้าน้อยถูกใส่ร้าย!” เด็กในร้านร้องประท้วง
เหอเลี่ยงเดือดดาล
เขากดด้ามดาบลง เลือดพลันซึมออกมา
“ข้าเอง ข้าเอง” เด็กในร้านเจ็บจนหวาดกลัวว่าจะตาย รีบยอมรับสารภาพ
“เจ้าทำร้ายผู้หญิงไปกี่คน?”
“เจ็ด...เจ็ดคน”
เหอเลี่ยงเก็บดาบ แล้วเตะหน้าผากเด็กในร้านซ้ำด้วยพื้นรองเท้าที่เปื้อนโคลน
“จับตัวไป ขังไว้ในศาลาเจ้าอวี่!”
เจียหวนซึ่งยืนดูอยู่ข้างหลังมาตลอด เพื่อเพิ่มส่วนร่วมในการปฏิบัติภารกิจ จึงรีบพุ่งเข้าไป คว้าเก้าอี้ขึ้นมาฟาด “โครม โครม” สองสามที โจรเด็ดบุปผากอดหัวขดตัวงอ
“เดรัจฉานราคะบังตา!”
เจียหวนยังตีไม่สะใจ ก็ถูกเพื่อนร่วมงานสองคนรั้งตัวเอาไว้เสียก่อน
เด็กหนุ่มผู้นี้ช่างเลือดร้อนเสียจริง
……
คุกสำนักเจิ้นฝู หรือก็คือศาลาเจ้าอวี่ของเจิ้งอีเหว่ย ซึ่งมีชื่อฉาวโฉ่ไปทั่วราชสำนัก
หลังจากส่งโจรเด็ดบุปผาเข้าไปแล้ว เจียหวนยังไม่ทันออกจากศาลาเจ้าอวี่ ก็รู้สึกเวียนหัวตาลาย ภาพหน้าต่างแผ่นหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิด บนนั้นยังมีภาพเหมือนของโจรเด็ดบุปผาอยู่ด้วย
【ค่าความผิดของนักโทษ — ขั้นเก้าระดับกลาง】
【ระดับการมีส่วนร่วม — 5%】
【รางวัล — สำนวนสิงอี้ ระดับความชำนาญหมัด — เชี่ยวชาญถึงขีดสุด】
【ค่าประสบการณ์ — 4/10】
ค่าความผิดคล้ายกับตำแหน่งขุนนางในราชสำนัก ขั้นเก้าต่ำที่สุด ขั้นหนึ่งสูงที่สุด เหนือขึ้นไปยังมีระดับอ๋องและระดับสูงสุด ซึ่งเป็นพวกชั่วช้าที่ก่อกรรมทำเข็ญไว้มากมาย แต่ละขั้นยังแบ่งเป็นระดับล่าง กลาง และบน
“ตามหลักแล้ว ระดับการมีส่วนร่วมควรจะอยู่ที่ 25% ต่ำเกินไปหน่อยแล้ว...”
แน่นอนว่าเจียหวนรู้ตัวดี ตลอดการจับกุมโจรเด็ดบุปผา เขาแทบไม่ได้ลงแรง ช่วงแรกที่สืบคดี ค้นหาเบาะแส และเฝ้าติดตามก็ไม่ได้มีส่วนร่วม เพิ่งมาร่วมวงตอนลงมือจับกุมขั้นสุดท้ายเท่านั้น
“สำนวนสิงอี้ ทั้งเสริมสร้างร่างกายและมีพลังไม่ธรรมดา แบ่งออกเป็นหมัดสิบสองรูป ได้แก่ มังกร เสือ หมี วานร ม้า และอื่น ๆ ข้าฝึกจนเชี่ยวชาญถึงขีดสุดได้ในพริบตาเดียวเลยหรือ?”
เจียหวนแอบกำหมัด พละกำลังของเขาคงเพิ่มขึ้นไม่น้อยกว่าสิบเท่า!
ส่วนค่าประสบการณ์ต่างหากที่สำคัญที่สุด เมื่อค่าประสบการณ์เต็ม ก็จะสามารถเพิ่มพลังปราณภายในได้
“ข้าถามเจ้าอยู่!” เหอเลี่ยงขึ้นเสียง
เจียหวนได้สติกลับมา “ท่านเหอ ข้าน้อยฟังไม่ชัด”
เหอเลี่ยงกล่าวซ้ำอีกครั้ง
“เจ้ากลับที่ทำการไปก่อน พวกข้ายังต้องจับฆาตกรต่อ คนผู้นี้อันตราย เจ้าไม่ต้องตามไปเกะกะ เจิ้งอีเหว่ยของเราไม่ได้สุขสบายอย่างที่คนข้างนอกพูด งานสกปรกงานหนักล้วนต้องทำทั้งนั้น!”
เจียหวนได้ยินดังนั้นก็ตอบอย่างหนักแน่นว่า
“ภักดีต่อแผ่นดิน ขจัดคนชั่วกำจัดภัย เป็นหน้าที่ที่ไม่อาจบ่ายเบี่ยง เครื่องแบบที่สวมอยู่บนตัว ข้าจะถอยหนีเมื่อมีเรื่องได้อย่างไร?”
เหอเลี่ยงขมวดคิ้ว เด็กคนนี้ช่างหุนหันและหัวแข็งจริง ๆ
“หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา ก็อย่ามาโทษข้าที่ไม่ได้เตือนเจ้าก่อน!”
“ข้าน้อยทราบแล้ว!” เจียหวนประสานหมัด
……
ซวนผิงฟาง ตรอกมืด
เสียงครวญครางเย้ายวนดังมาจากเรือนไม้หลังเล็ก
ที่นี่เป็นเตาดินแห่งหนึ่ง
หญิงที่หน้าตาไม่งามพอจะเข้าหอนางโลมได้ ทำได้เพียงเช่าเรือนรับแขก ราคาถูกและเป็นกันเอง
เหอเลี่ยงลดเสียงลง
“ฆาตกรกำลังออกแรงอยู่ข้างใน ฟังให้ดี พวกเจ้าสองคนไปปิดประตูหลัง เจียหวนตามข้าบุกเข้าไป ต้องตามข้าให้ติด”
“ขอรับ!”
เหอเลี่ยงนำหน้า เจียหวนตามติด เสียงฝีเท้าแผ่วเบาถูกเสียงกรีดร้องของหญิงคณิกากลบไปหมด
ประตูแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง เหอเลี่ยงยกดาบพาดอก ใช้ด้ามดาบดันประตูเบา ๆ
แกร๊ง!
บนประตูมีเส้นไหมขึงอยู่จริง ๆ เส้นไหมโยงกับกระดิ่งลม ส่งเสียงใสกังวาน
“ใคร?” เสียงระแวดระวังดังมาจากด้านใน
“เจิ้งอีเหว่ยกำลังปฏิบัติหน้าที่ ยังไม่รีบยอมจำนนอีก!”
เมื่อถูกพบตัวแล้ว เหอเลี่ยงก็พุ่งเข้าไปทันที
โครม!
ดาบฟันพลาด ฆาตกรเคลื่อนไหวว่องไว กระโดดลงจากเตียงแล้วพุ่งตรงไปยังประตูใหญ่
“ระวัง!” เหอเลี่ยงตะโกนเตือน รีบไล่ตามไป จะปล่อยให้คุณชายเสเพลเป็นอะไรไปไม่ได้
เจียหวนยังไม่ทันเข้าไปในห้องด้านใน ก็เห็นฆาตกรพุ่งชนเข้ามา ในระยะประชิด เขากำหมัดแน่นแล้วชกออกไปอย่างแรง
ปัง!
ฆาตกรราวกับถูกก้อนหินกระแทกเข้าที่หน้าอก ล้มลงนอนหงายแน่นิ่ง ใบหน้าซีดขาว ลมหายใจขาดห้วง
“เจ้ารู้วิชาหมัดมวยด้วยหรือ?” เหอเลี่ยงประหลาดใจ “มิน่าเล่าถึงได้กล้าหาญนัก!”
“ข้าน้อยพอรู้มาบ้าง” เจียหวนหมุนข้อมือ สำนวนสิงอี้ช่างมีพลังไม่ธรรมดา
อีกสองคนได้ยินเสียงจึงรีบตามเข้ามา พอเห็นว่ากระดูกอกของฆาตกรหักไปหลายซี่ สายตาที่ทั้งคู่มองเจียหวนก็ไม่ดูแคลนอีกต่อไป
หมัดนี้ แม้แต่พวกเขาก็อาจรับไม่ไหว
เหอเลี่ยงเดินไปข้างเตียง ตรวจดูแขนเสื้อของฆาตกร แล้วคลำพบถุงเงินใบหนึ่ง ข้างในมีเงินยี่สิบกว่าเหลียง
หลังแบ่งเงินกันสี่คนแล้ว เขาก็ชี้ไปยังหญิงคณิกาที่เสื้อผ้ายับยู่ยี่
“เจตนาซ่อนตัวนักโทษ เจ้ารู้ความผิดหรือไม่?!”
หญิงคณิกาตกใจจนแทบร้องไห้ “ใต้เท้า ข้าน้อยถูกใส่ร้าย ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นนักโทษเจ้าค่ะ”
เหอเลี่ยงมีสีหน้ามืดครึ้ม
“ข้าบอกว่าเจ้าซ่อนตัวนักโทษ เจ้าก็ซ่อนตัวนักโทษแล้ว พวกเจ้ากลับศาลาเจ้าอวี่ ข้าจะสั่งสอนนางให้เข็ดหลาบ!”
เจียหวนพูดไม่ออก ท่านเหอผู้นี้ช่างกินไม่เลือกเสียจริง
“สารภาพมาตามจริง!” ลูกน้องคนหนึ่งเตือน ก่อนกล่าวว่า “พวกเราไปกันก่อน”
เจียหวนก็ไม่รั้งอยู่ต่อ รีบเตรียมส่งฆาตกรเข้าไปในศาลาเจ้าอวี่ ดูว่าจะได้รับรางวัลอะไรอีก