"แผละ!"
เหยากวางยื่นมือออกไป แต่กลับถูกหางของอ้ายอวี่ในตอนนี้ฟาดจนต้องชักมือกลับ
"ฮึย!"
อ้ายอวี่พยายามส่งเสียงขู่เพื่อไล่เหยากวางและพวก แต่หลังจากถูกหางของอ้ายอวี่ฟาดเข้าใส่ ใบหน้าของเหยากวางเริ่มมีอุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อย ๆ และเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง
"โอ้? ยังกล้าสามเสียงรอดูอีกเนอะ?"
อีกด้านหนึ่ง จิ่งหยวนเห็นดังนั้นก็ลูบคาง ท่าทางครุ่นคิดอย่างสนใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
"ปลาตัวนี้มีท่าทีเกร็ง ๆ ข้าคิดว่า ตรงเข้าโจมตีได้เลย"
หวยเหยียนเสนอความเห็นขึ้นมา ส่วนเฟยเซียว เพราะออกมาจากบ้านรีบจนไม่ได้พกอาวุธ เลยคว้าไม้กวาดข้างตัวมาเตรียมจะฟาดอ้ายอวี่ให้แบนเป็นกระดาษ
"หลีกไป!"
วินาทีถัดมา เฟยเซียวถือไม้กวาด พร้อมพลังมหาศาลพุ่งเข้าใส่อ้ายอวี่ที่อยู่ตรงมุม
"!!!"
"บ้าเอ๊ย! มือสั้นสู้มือยาวไม่ได้! เล่นแบบนี้ไม่ยุติธรรมเลยนะ!"
อ้ายอวี่เห็นท่าเข้าแบบนั้นก็ตกใจสุดขีด ก่อนจะบิดตัว หนีผ่านใต้หว่างขาของพวกเขาไปได้
"โครม!"
ด้ามไม้กวาดไม้รับพลังมหาศาลไม่ไหวจนแตกออก ส่วนอ้ายอวี่เพราะหลบได้ไวพอ การโจมตีของเฟยเซียวเลยไม่โดนเขา
แต่กลับเป็นหยุนหลี่ที่อยู่คนละฝั่ง ไม่รู้ไปเอาท่อนเหล็กมาจากไหน ฟาดใส่อ้ายอวี่เหมือนตีตุ่น แต่เพราะรูปร่างเพรียวบางและความคล่องตัวสูงของอ้ายอวี่
การโจมตีเหล่านี้เลยไม่โดนตัวเขา เรียกได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่คล่องแคล่วที่สุดในป่าเขาจริง ๆ
ถึงขนาดที่อ้ายอวี่ยังลอกเลียนท่างูเลื้อย ตามท่อนเหล็กขึ้นไป ใช้หยุนหลี่เป็นกระดานกระโดดแล้วดีดตัวไปอีกฝั่งหนึ่ง
"เฮ้! ฉันไม่เชื่อแล้ว! แม่นางสี่นายทัพจับปลาตัวเล็กไม่ได้เชียวหรือ?"
เหยากวางกัดฟันกรอด เรียกหวยเหยียนเฟยเซียวจิ่งหยวนทั้งสามให้มาช่วย
เห็นท่าแบบนี้ ทั้งสามคนมองหน้ากัน พยักหน้า แล้วก็เริ่มการไล่ล่ารอบนี้
เขาหนี หล่อนไล่ เขาไม่มีทางรอด
ภายใต้การปิดล้อมของแม่ทัพทั้งสี่ อ้ายอวี่ก็จนมุมจนสุดท้ายถูกบีบให้มาอยู่ที่มุมห้อง ไม่มีทางหนีรอดอีก
เงาบนใบหน้าอ้ายอวี่ขยายใหญ่ขึ้น เหงื่อไหลเหมือนฝนตก สุดท้าย รู้สึกถึงแรงกดดันเหมือนถูกงูเหลือบรัดจนหายใจไม่ออก อ้ายอวี่จึงตะโกน
"พวกแกอย่ามานะ!"
แต่เสียงของเขาที่ตกถึงหูทุกคน กลับมีเพียงแค่ "อี๊ดอี๊ด" สองเสียง
อ้ายอวี่พิงกำแพง หางแกว่งไปมา มองคนที่กำลังเตรียมจะลงมือ กับหยุนหลี่ที่กำลังตั้งหม้อต้มน้ำอยู่ อ้ายอวี่กลืนน้ำลายลงคอ
"ไอ้มือใหม่ห้ามทำแบบนี้นะ!"
"ไอ้ระบบบ้า ฉันซวยชะตาขาดจริง ๆ... ถ้ายังไม่ออกมาอีก ฉันจะโดนย่างทั้งเป็นแล้ว..."
ตอนนี้หัวใจของอ้ายอวี่เต้นตุบ ๆ ๆ ร้องเรียกห้าระบบอย่างต่อเนื่อง หวังว่าจะช่วยเขาออกไป แต่ระบบตอนนี้กลับเหมือนแกล้งตาย ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
"ฉันแค่อยากตื่นเข้ารอบปกติ!"
กำลังที่อ้ายอวี่จะด่าแม่ในใจ...
ตอนนี้เอง เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ!
ตอนนี้ หางของเขาเกาะอยู่บนกำแพง และเหมือนจะไปโดนอะไรแปลก ๆ เข้า สีขาว รูปทรงสี่เหลี่ยม บนนั้นมีรูเล็ก ๆ ห้ารู
"อือ~?"
"ทายสิว่าฉันโดนอะไรเข้า? ปลั๊กไฟนี่หว่า!"
อ้ายอวี่เงยหน้าขึ้นมาทันที รู้ไหมว่าตอนนี้เขาเป็นเอเลคิง! ที่ถนัดที่สุดคือไฟฟ้า!
ให้เขาได้โดนปลั๊กไฟ มันไม่ต่างอะไรกับได้กลับฐานเลยนี่นา?
แน่นอน ถึงแม้อ้ายอวี่จะมีความรู้สึกไม่ดี แต่สถานการณ์ตอนนี้ก็ไม่ให้เขาคิดมากนัก มองพวกที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ เขาจึงเอ่ยเตือน
"พวกแกอย่าเข้ามานะ! ถ้าเข้ามาอีก ฉันจะช็อตพวกแกให้หมดเลย!"
แต่แน่นอน ประโยคนี้ออกจากปากเขาไป มีแค่เสียงอี๊ดอี๊ดแผ่วเบา ทุกคนฟังไม่รู้เรื่อง ยังคงเดินเข้ามาใกล้ เตรียมจะจับตัวเขา
"พวกแกบังคับฉันเอง!"
เห็นดังนั้น อ้ายอวี่กัดฟัน ตัดสินใจ นำหางไปแตะกับปลั๊กไฟ กระแสไฟฟ้าสีเหลืองสว่างวาบไหลจากปลั๊กไปทั่วร่างกายเขา
ตอนนี้ เขาของอ้ายอวี่ทั้งสองข้างที่หมุนอยู่เริ่มเปล่งแสงสีเหลืองอ่อน ๆ ฟันซี่เล็ก ๆ ก็เปล่งแสงสีขาวสว่าง กระแสไฟฟ้าสีทองอร่ามล้อมรอบตัวเขา
อ้ายอวี่สะสมพลังไปเรื่อย ๆ แล้ว...
"ลองของ...อันนี้สิ!"
"ปิ๊~ก้า—ชู!!!!"
วินาทีต่อมา จวนแม่ทัพแห่งนี้ก็เปล่งแสงสีทองของไฟฟ้าออกมา เสียงไฟฟ้าแรงสูงดังซ่า ๆ ไม่หยุด
ส่วนตอนนี้ หยุนหลี่มองไปทางจิ่งหยวน อยากจะถามหาดาบจากปากเขา จิ่งหยวนกลับส่ายหัว
"ยอมแพ้เถอะหนูน้อย ข้าไม่มีทางบอกอะไรเจ้าแน่นอน..."
"โอ๊ยยยยยยย!!!"
ยังไม่ทันที่จิ่งหยวนจะพูดจบ วินาทีถัดมา สายฟ้าของอ้ายอวี่ก็ทะลุอากาศ ลงบนตัวทุกคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ
"โอ๊ยยยย!!"
กระแสไฟฟ้าแรงสูงดำเนินต่อเนื่องไปเจ็ดแปดวินาที ก่อนจะเริ่มอ่อนกำลังลงอย่างช้า ๆ
และเมื่อไฟฟ้าจางหายไป ตอนนี้จิ่งหยวนกับเหยากวางถูกช็อตจนผมชี้ตั้งทั้งคู่ หน้าของจิ่งหยวนถึงกับดำเป็นตอตะโก เหมือนตัวตี๋ซานคนนั้น
"ไง...เนี่ย...ยัง...ปล่อยไฟฟ้าได้อีก..."
หยุนหลี่เพราะแบกเหล็กเก่าไว้บนหลัง ความเสียหายจากสายฟ้าของอ้ายอวี่ หยุนหลี่เรียกได้ว่ารับไปเต็ม ๆ หมด กลายเป็นแมวน้อยร้องขอ
หยุนหลี่พูดจบประโยคนี้ ก็พ่นควันดำออกมาปากหนึ่งที แล้วล้มลงไปกองกับพื้น
ส่วนหวยเหยียน เพราะร่างกายแข็งแกร่ง การโจมตีครั้งนี้ถึงจะทำให้เขาดูมอมแมมไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไร
เหยากวางโดนไฟฟ้าช็อตแล้วยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ส่วนจิ่งหยวนตอนนี้เหมือนรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง จมูกเขาขยับ ดมกลิ่น
"ไม่ใช่นะ ทำไมมีกลิ่นหอมเนื้อแปลก ๆ ด้วยล่ะ? เถ้าแก่เหยาแกยังต้มอะไรไว้อีกเหรอ?"
"ฉันไม่ได้ต้มเนื้ออะไรสักหน่อย?"
เหยากวางยักไหล่ บอกว่าเธอไม่ได้ทำกับข้าวประเภทเนื้อเลย จากนั้น จิ่งหยวนก็ไล่ตามกลิ่นหอมของเนื้อ นิ่งไปยังทิศทางหนึ่ง
สายตามองไปที่อ้ายอวี่ ตอนนี้อ้ายอวี่ตัวดำเป็นถ่าน มีควันขาวลอยออกมา กลิ่นหอมเนื้อโชยออกมาจากตัว
เห็นได้ชัดว่าอ้ายอวี่มองข้ามจุดหนึ่งไป ถึงแม้เอเลคิงจะปล่อยไฟฟ้าได้ แต่เขายังไม่เชี่ยวชาญ ตอนยังอยู่ในไข่ก็เคยปล่อยไฟฟ้าช็อตตัวเองจนสลบไปแล้ว
และตอนนี้ เขาปล่อยสายฟ้าหนึ่งแสนโวลต์ลงไป ช็อตตัวเองด้วย แทบจะกลายเป็นเนื้อสุกทั้งเป็น
"แค๊ก ๆ...แค๊ก ๆ ๆ..."
ตอนนี้ตัวที่ควันขาวลอยออกมาอย่างอ้ายอวี่ ความมีชีวิตลดลงไปเยอะ ผิวที่ชุ่มชื้นก็กลายเป็นแห้งกร้าน
"น้ำ...ฉันขอน้ำ..."
เห็นได้ชัดว่า สายฟ้าครั้งนั้นไม่เพียงแต่ช็อตทุกคน แต่ยังเป็นการฆ่าศัตรูพันตัวเสียตัวเองหมื่นเดียว โดนไฟฟ้าช็อตไม่พอ ตัวเองยังเพราะเหตุผลทางไฟฟ้า เสียน้ำในร่างกายไปเป็นจำนวนมาก
เขากำลังจะแห้งตาย
มองพวกที่โดนไฟฟ้าช็อตยังคงกระปรี้กระเปร่า ส่วนตาของตัวเองเริ่มพร่ามัว อ้ายอวี่รู้สึกไม่ยอมจำนน
"หรือว่า...จะต้องล้มลงที่นี่..."
"แม่งเอ๊ย..."
"ฉันไม่ยอม...ไอ้ระบบเวร...ฉันจะเอาคืนแกให้ได้..."
ใช้สติสุดท้ายที่มี อ้ายอวี่ใช้หางม้วนตะเกียบเหล็กเส้นหนึ่ง สลักรูปร่างนิ้วกลางลงบนพื้นเพื่อดูหมิ่นทุกคน และระบบที่พาเขาข้ามมิติมา
สลักเสร็จ อ้ายอวี่ก็ร้อง "หิวโว้ย!" ออกมาเสียงหนึ่ง แล้วก็สลบไป
ตอนนี้ เห็นภาพนี้อยู่ เหยากวางมุมปากกระตุก ชี้นิ้วไปที่อ้ายอวี่ที่หมดสติอยู่
"มันนี่...ช็อตตัวเองจนสลบไปเหรอ?"
"โง่จัง...ถ้ากินเข้าไปจะทำให้โง่ลงไหมเนี่ย?"
โชคดีที่ตอนนี้อ้ายอวี่สลบไปแล้ว ไม่งั้นคำพูดเมื่อกี้ของเหยากวางคงทำให้เขาโมโหตายดี ๆ นั่นแหละ
ต่อมา จิ่งหยวนเดินเข้าไปใกล้ มองรูปร่างที่อ้ายอวี่สลักด้วยตะเกียบเหล็ก มุมปากกระตุกอยู่หลายที
"มันเหมือน...สลักอะไรบางอย่างไว้? เหมือนจะมีสติปัญญานะ?"
"อะไรเหรอ?"
หวยเหยียนเดินเข้าไปด้วยความอยากรู้ มองรูปร่างนิ้วกลางที่อ้ายอวี่สลักไว้ สีหน้าเริ่มไม่ดีนัก
เพราะอ้ายอวี่สลักโดยใช้ตัวเองเป็นด้านหน้า ดังนั้นมองจากทางจิ่งหยวน รูปร่างนิ้วกลางเลยเป็นกลับหัว
และนิ้วกลางกลับหัวนั่น กลับดูเหมือน...